DUBAI: DE VIJAND VAN SURINAME

Dubai… een paradijs op aarde

Het bewijs dat fantasieën werkelijkheid kunnen worden en dromen geen bedrog zijn. Dubai… Waar ik in de lobby van Al Yaqoub Tower een wijntje nuttig met een supermodel uit Monaco dat er wat alleen bij zat. Gelukkig stelt zij mijn gezelschap op prijs; misschien omdat ik veel trekken van een sjeik heb. Misschien is zij ook niet echt een supermodel, but who cares? We zijn in Dubai en hier mogen we zijn wie we willen…dit is het paradijs!

Verder van ons zit een iets oudere dame. Ze lijkt op een Russin; heel blank met donkerblond haar. Die dame ziet er heel goed uit voor haar leeftijd en ik vermoed dat zij een fervente sporter is aan de hand van haar gaaf en gespierd lijf dat op het punt staat te bossen in het geel kort jurkje dat strak op haar lijf lijkt getatoeëerd. Dan stopt er een parelwitte Lamborghini Aventador vlak bij de ingang van het hotel. Een jongeman van ongeveer 21 jaar stapt uit en loopt lachend naar de mysterieuze Russin. Ik vermoed dat de vrouw zijn moeder is want hij koerst naar haar toe en… oke… nee.. het is duidelijk niet zijn moeder. Mijn supermodel en ik kijken elkaar met grote ogen aan en proberen onze lach in te houden. Samen nemen wij een fles champagne bij de bar en besluiten om ons terug te trekken. Dit is Dubai!!!… alles mag, we leven ons uit!

Dubai-Business-Directory-Dubai-Companies-List-DirectoryLeugens…leugens…leugens…leugens… en nogmaals leugens. Net als het verhaal dat ik hier boven schreef is ook dit beeld van Dubai dat verschillende mensen, en ook de media, ons willen voorhouden een leugen. Dubai is misschien de grootste leugen op Aarde als het gaat om ‘welvaart en welzijn voor iedereen’. Er wordt een hoop geld gepompt in de zakken van journalisten en propagandisten om dit beeld te scheppen in de wereld. Politici en andere hoogwaardigheidsbekleders krijgen met alle egards een tour door Dubai om hen te wijzen hoe geweldig het district is. Men laat je zien wat men je wilt laten zien.

Hiermee ontkracht ik direct dat Dubai een land is. Dubai is een emiraat. Je kunt het vergelijken met een district of provincie en maakt deel uit van de Verenigde Arabische Emiraten. Ik word doodziek van deskundigen en sabimans die analyses over Dubai komen geven maar geen flauw idee hebben waarover ze praten.

Laat me je vertellen wat Dubai is…

Dubai is ongeveer even groot als Coronie en telt ruim 2,7 miljoen mensen. Het Bruto Binnenlandsproduct (BNP) is ongeveer USD 83 miljard. Die van Suriname is minder dan USD 5 miljard. Niet slecht voor een deelstaat die ongeveer zo groot is als Coronie. Dubai heeft toegang tot een van de grootste olievoorraden in de wereld, maar die draagt niet meer dan 6% bij aan het BNP. De oliereserves worden dus met rust gelaten. De meeste inkomsten genereert het district met andere economische activiteiten waaronder toerisme. In 2016 hebben 15 miljoen toeristen Dubai bezocht en de hotels zijn het gehele jaar door voor 85% bezet.

AAEAAQAAAAAAAAl0AAAAJDBiMmI3ZWE5LTUyNWYtNDE1MS05NDE3LTRiMWQ5ZGRkOTE2NQ.png

Dubai heeft dus het geheim gevonden om zichzelf te ontwikkelen tot een geweldig “land”. Volgens sommige Surinaamse politici kunnen wij een voorbeeld aan Dubai nemen en dat is, gezien het rooskleurig beeld, misschien ook niet onterecht. Als Dubai het kan, kunnen wij het ook!

Maar wat is het geheim van Dubai? Waarom is het hun gelukt en ons niet? Wat is het blauwdruk? Kunnen wij niet van hen leren of afkijken. Die vraag mag je na het lezen van dit artikel zelf beantwoorden.

In Dubai wonen ongeveer 2,7 miljoen mensen. Van die groep bestaat 90% uit emigranten. Ja…90%. Zij hebben en krijgen de nationaliteit van de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) niet, maar wel een contract om er te mogen werken voor een bepaalde periode. Ze hebben dus beperkte rechten. In Dubai zal je 200 verschillende nationaliteiten tegenkomen van mensen die er werken; ook Surinamers. Ter vergelijking: de bevolking van VAE telt 9,2 miljoen mensen waarvan 7,8 miljoen werkmigranten. Daar is opzicht niets mis mee zou je kunnen zeggen; Dubai en de rest van de VAE hebben het goed ingezien.

Dubai-Yellow-Pages-Online-Directory-Dubai-UAELeugens…leugens…leugens en nogmaals leugens.

Deze 90% van de populatie in Dubai heeft een heel ander beeld van het “land”. Het grootste deel van de mensen komt uit India, Pakistan en Bangladesh en zou jaloers zijn op de Hindoestanen die naar Suriname kwamen op de Lalla Rookh. Waarom?

SLAVERNIJ EN UITBUITING!

Dat is het geheim van Dubai. Een andere versie bestaat niet. De doorsnee contractarbeider in de constructiesector verdient omgerekend SRD 1400 per maand voor meer dan 11 uren zwaar werk. Het salaris in andere branches verschilt ook niet veel en hangt af van je nationaliteit. Als je van Bangladesh bent dan is het gedaan met je. De Filipijnse werkers voelen zich wel de koning met een salaris van SRD 2100 per maand, en die behoren tot de hoge inkomensklasse onder de migranten. Dan moet je nog indenken dat Dubai een van de duurste steden ter wereld is. Hoe kom je uit? De mensen kopen hun spullen op arme-mensen-markten die een “geheim” karakter hebben en waar jij als toerist nooit zal komen. Een groot deel van het salaris houden de migranten ook niet voor zichzelf. Het overgroot deel sturen zij naar hun arme familie thuis in eigen land. Je komt als toerist ook niet op de plaatsen waar de contractwerkers in Dubai wonen. De Afrikaanse slaven die in 1821 op de plantages van Suriname hebben gewerkt zouden de bakrabasi zonder aarzelen kiezen boven de leefomstandigheden in Dubai. Na een harde werkdag geniet je zo van een welverdiende nachtrust:

Capture c.JPG

Je zou dan ook niet schrikken als ik zeg dat 75% van de bevolking in Dubai bestaat uit mannen. Dit is een zeer vreemd verschijnsel in de wereld zou je denken, maar dit komt doordat het overgroot deel van de mensen in het land mannen is die uit andere landen komt om er te werken.

Er wordt alles aan gedaan om de arbeidsrechten in Dubai te overschaduwen met nog een mooi fotootje op internet of een filmpje op CNN waar de zonsondergang de prachtige skyline van Dubai kleurt. Wie teveel praat over arbeidsrechten wordt monddood gemaakt. Ja, mensen hebben het geprobeerd en zijn van een koude kermis thuisgekomen. Dubai is voor Wilgo Valies dus een paradijs om zich uit te leven als het gaat om het opkomen voor arbeidsrechten. Ik vrees echter dat hij gauw met een kogel door zijn hoofd ergens in een weiland gevonden zal worden dat afgevuurd is uit het dienstwapen van het bevoegd gezag…Dubai!

De journalist Judith Spiegel trok de stoute schoentjes aan en ging de getto’s van Dubai in. In haar artikel nam ze onder andere dit op:

liquidatie.JPGJa, de regering en de staat erkennen slavenarbeid en doen er alles aan om nationaal en internationaal dit goed te praten door alle beschuldigingen naast zich neer te leggen. Een korte wandeling naar de getto’s geeft echter een heel ander beeld. Judith Spiegel schrijft er zo over:

lies.JPG

Het is een heel interessant artikel en ik raad je aan om het te lezen. Je kunt hier klikken

Inderdaad kan Suriname een tweede Dubai worden, maar willen wij dat wel? Tegen welke prijs?

Ik ben het totaal eens met de politicus Andre Misiekaba als die stelt dat wij inspiratie zouden moeten halen uit de wijze waarop sommige landen hun economie in versneld tempo hebben kunnen ontwikkelen. Echter is Dubai NIET het juiste voorbeeld. Er is NIETS in Dubai waar wij naar moeten begeren. Ik ben in principe erg boos, omdat de regering van Dubai het heeft geflikt om hun PR-campagne los te laten op een van onze meest gerespecteerde volksvertegenwoordigers en trachtten hem te misleiden met broodje aap verhalen.

Niets in Dubai is wat het lijkt. Zo ben ik niet de sjeik van Abu Dhabi, was die mooie dame met wie ik sprak waarschijnlijk geen supermodel uit Monaco en de Russin ook niet de moeder van die jonge vent met een Lamborghini. Alleen de slavernij is echt…

Zoals alleen slavernij wereldwonderen als de Piramides in Egypte heeft kunnen bewerkstelligen, kan alleen slavernij de wereldwonderen die zich in Dubai voltrekken tot stand laten komen. Na 500 jaren zullen onze nakomelingen erover lezen in boeken en walgend reageren op de barbaarse “onderdrukking in Dubai”

fbefb.jpgCapture d

 

IEDEREEN HOUDT VAN HET VERRAAD MAAR NIEMAND VAN DE VERRADER

Column

Bravo! Bravo! Bravo!…

Als de ogen van het Surinaams stemvee nu niet open springen dan moet ik inderdaad zeggen: “jo koe!”

Eugene heeft iedereen een sleutel gegeven van de deur die toegang biedt tot de politieke ondro gron libi. Het zijn geruchten die reeds geruime tijd in de lucht hangen, maar als Eugene het zegt, dan is het waar. We kunnen allemaal discussiëren over zijn karakteristieken als driftkop, arrogante kwast, wijsneus of gangster. Wat wel als een paal boven water staat is dat “Genie” niet jokt. Hij heeft dus 2 schone lippen. Als hij zegt dat Chan en Linca nauw contact hebben… dan hebben ze heel nauw contact. A no De West tak so, na Genie tak so!

Wat betekent dit voor die politieke spanningen, rivaliteit en polarisatie die er in de samenleving heerst tussen de VHP en de NDP?

Terwijl broers, neven, collegae, buren, vrienden en zelfs koppels uit elkaar worden gedreven door de oorlog die deze twee partijen in de politieke arena en daarbuiten tegen elkaar claimen te voeren krijgen we Linca en Chan die lekker aan het appen zijn over staatszaken?

Is dit onderdeel van het politiek masterplan in aanloop naar 2020 en nadien?

Persoonlijk vind ik het een briljant concept van de VHP en de NDP om elkaar nu al op gevoelige plekjes te betasten en kijken als er een vonkje los komt dat voor een duurzame relatie kan zorgen. Het zou wel leuk zijn als jullie de achterban tenminste wat hintjes konden geven over jullie affaire in plaats van stiekempjes in het donker op elkaars schoot te zitten onder een boom. Zulke dingen doe je?

Ik weiger te geloven dat jullie het model van de kolonisator toepassen van verdeel- en heerspolitiek om er gezamenlijk munt uit te slaan.

Ik denk dat er nu werk aan de winkel is voor de propagandamachines van zowel de VHP als de NDP. Jullie zullen nu met een nieuw concept op de planken moeten verschijnen want na vandaag zal het schelden naar elkaar juist paradoxaal werken…. Nu weet iedereen dat jullie nadien toch stilletjes elkaar achter de school ontmoeten met Cadbury chocolade met of zonder noten.

De NDP en de VHP zullen nu even bij zichzelf te rade moeten gaan over wat er nu zal moeten gebeuren omdat het voorgenomen draaiboek open en bloot ligt in een koeienstal.

Het kan natuurlijk ook dat Chan en Linca gewoon voor “mooi-mooi” contact hebben met elkaar, maar…maar…maar alleen het feit dat Genie het onderbroekje van zijn partij zo onverwachts naar de kant heeft geschoven voor de wereld om te zien, zal al voldoende reden moeten zijn voor de dame om zich te schamen omdat haar interne- en privézaken zo open en bloot zijn gelegd. Wat er aan edele delen tentoongesteld werd is op de koop toe ook niet netjes geschoren; laten we wel wezen!

Het botert dus behoorlijk niet daar in de top tussen de sleutelfiguren van de NDP. Dat is natuurlijk oud nieuws, maar niemand durfde de kat de bel aan te binden.

Het zal dan ook geen verrassing moeten zijn wanneer… ik bedoel als… Baas besluit om Genie te vragen een stap terug te doen. Dat is het meest logische wat je als partijvoorzitter kan doen. Zeker ook om de andere ereleden in de club tevreden te stellen.

Misschien zag Genie zijn lot donderdag al aankomen na het optreden in de Paramaribo Zoo tussen de geitendieven, koeien en ezels die soms varkens worden en besloot hij om “with guns blazing at the enemies” die tegemoet te lopen. Ik moet direct denken aan die ene song van Bon Jovi. Zing je mee?

“I’m going out in a blaze of glory. Take me now but know the truth. I’m going out in a blaze of glory. Lord I never drew first, but I drew first blood. I’m no one’s son, call me young gun”

En wat Chan betreft…

Ik denk dat hij wat te verklaren heeft wanneer hij straks met Greg, Bravo en Somo om de tafel zit waar er gewoonlijk strategieën besproken worden over hoe Baas af te zetten. Hopelijk duurt die vergadering niet te lang anders smelt die Cadbury in de auto nog voordat het afgegeven is.

Eigenlijk moeten we allemaal Genie dankbaar zijn omdat hij ons even heeft laten piepen naar wat gebeurt in die short-time hotels terwijl de partners thuis liggen te slapen. Maar ja….

final.JPG

 

 

 

DE DEMOCRATIE VERKRACHT ZICHZELF

BESTUURLIJKE REVOLUTIE NIET TE STUITEN 

Suriname werd in 1975 onafhankelijk…

Er is gekozen voor de bestuursvorm van een democratie gestoeld op een parlementaire republiek.

Democratie: Het volk heeft de macht en worden alle besluiten genomen met instemming van het volk. Als iedereen vrij en gelijk in rechten en plichten geboren is (zoals in het eerste artikel van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens staat) dan heeft ook niemand méér recht dan een ander om bepaalde wetten vast te stellen of beslissingen te nemen.

Parlementaire republiek: Een parlementaire republiek is een republiek waar een parlement de werkelijke macht heeft. Anders gezegd: het is een parlementaire democratie met een president aan het hoofd.

Zie je het al? Er is sprake van een tegenstrijd…

We houden ons zelf voor de gek, want die twee zaken zijn tegenstrijdig. Ik weet niet hoe Zuid-Afrika het voor elkaar krijgt, maar van alle 193 landen op de wereld hanteren slechts 8 dit vreemd systeem. Van die 8 landen was ik vergeten dat een paar van hen bestonden en soms wist ik niet eens dat zij bestonden. Zeggen deze landen je wat: Kiribati en Nauru? Wij passen goed in die groep want veel landen op de wereld weten ook niet dat Suriname bestaat. Populairder zijn Botswana, Myanmar en Zuid-Afrika. Om de groep toch wat body te geven kunnen wij die uitbouwen naar 10 door Zwitserland en Micronesië (??) erbij te doen, maar deze hebben een gemixt systeem wat ons technisch een beetje te ver zal voeren. Maar zo ziet het plaatje eruit van landen die ook ons bestuursvorm hebben (in groene kleur):

parlementaire demo

Er kan gerust gesteld worden dat wereldwijd de democratie integraal steeds meer onder druk komt te staan omdat regeringen zich niet democratisch opstellen en waarbij volkeren, of delen daarvan, zich niet neerleggen bij besluiten die via democratische processen tot stand zijn gekomen. De recente verkiezingen in de Verenigde Staten van Amerika zijn het bewijs. Na de overwinning van de Republikein Donald Trump weigerden grote delen van de Democratische aanhangers zich daarbij neer te leggen. In de staat Californië, waar bijna 40 miljoen mensen wonen, gaan er zelfs steeds meer stemmen op om los te breken van de VS. De laatste keer dan een Amerikaanse staat dit probeerde was in 1860 en dit kwam hen duur te staan. Er brak een bloedige burgeroorlog uit en Texas had geen andere keus dan weer in het gareel te lopen van de VS.

Ik doe echt mijn best om niet af te dwalen, maar om in staat te zijn je eigen land en nationale situatie te begrijpen zal je eerst moeten beseffen hoe de wereld in elkaar zit. Suriname is geen eiland, en ook al waren we een eiland; je bent deel van een wereld die tot stand is gekomen door systemen die gekneed zijn tot een georganiseerde chaos. Maar goed, ik zal terug komen naar Suriname…

Net als zoveel andere “democratische landen” is de democratie slechts een middel om macht te verwerven. Nadien is het niet meer van toepassing alleen op opportunistische momenten om mee te schermen. Op papier lijkt het allemaal goed te zitten, maar in de praktijk werkt het niet. Democratie is het instrument om dictatuur te rechtvaardigen. Dat zeg ik niet, maar daar is melding van gemaakt door de mensen die dit hypocriet systeem bedacht en verder ontwikkeld hebben waaronder Alexis de Tocqueville. Deze knappe Fransman waarschuwde voor de “tirannie van de meerderheid”. Niet alleen kunnen minderheden zo in de verdrukking komen en hun toevlucht zoeken in geweld, ook de meerderheid zelf kan hier het slachtoffer van worden; houd dat goed vast!

Hier in Suriname werkt de democratie niet zoals het gepropageerd wordt. Er is sinds de onafhankelijkheid in1975, en zelfs daarvoor tijdens de periode van de Koloniale Staten, sprake van dictatuur van de meerderheid want het is je reinste onzin om te stellen dat het volk bepaalt. Het volk bepaald op maar 1 dag, en dat is de dag van de verkiezingen. Voor de komende vijf jaren moet jij je mond dicht houden en alles accepteren dat over je heen komt. Het ageren tegen de zittende orde kan… let wel: kan… bestempeld worden als burgerlijke ongehoorzaamheid en opruiing omdat de Grondwet en alle flankerende wetgeving dat rechtvaardigt. Ons Grondwet is zelfs ook tegenstrijdig met zichzelf en afgeleide wetboeken, maar ik zal niet afdwalen.

De coalitie die in meerderheid is in De Nationale Assemblee (DNA) en regering maken dus de dienst uit in onze parlementaire democratie. Oppositie, die zich over het algemeen ook niet constructief opstelt, is een jankende in de woestijn met of zonder steun van kleine of grote delen van het volk. Indien een regering daar zin in heeft treedt het af omwille van het algemeen belang zoals in het jaar 2000 toen de regering Wijdenbosch vervroegde verkiezingen hield. Daar tegenover staat bijvoorbeeld Venezuela waar de president Maduro te maken heeft met een oppositie die twee derde deel van de zetels in het parlement in handen heeft en zijn vertrek eist. Daar wil Maduro echter niets van weten.

Zoals eerder gezegd is democratie slechts een vorm van volksmanipulatie voor ambitieuze mensen om aan de macht te komen en te doen wat ze willen onder het mom van: “Het is de wil van het volk”. Nadat men via de democratische weg regeermacht heeft verkregen worden alle democratische principes overboord gegooid en worden andere bestuursvormen toegepast die per definitie haaks staan tegenover de democratie. Ik heb het niet per se over Suriname, maar ook over Suriname. Ik zal even die systemen voor je opnoemen die de democratie als dekmantel gebruiken om greep te hebben op het staatsbestuur. Daartegen ageren, betekent ageren tegen de democratie dus ageren tegen “de wil van het volk”.

Aristocratie: is een regeringsvorm waarbij de heerschappij in handen is van de aanzienlijksten in de samenleving. In het begin van de parlementaire democratie (dus wat we in Suriname hebben), in de 19e eeuw, konden alleen mannen die meer dan een bepaald bedrag aan belastingen betaalden hun stem uitbrengen, het zogenaamde censuskiesrecht. Hierdoor maakte de invoering van de democratie geen automatisch einde aan de aristocratie. Suriname heeft dit gekend en kent het nog steeds; waar de aanzienlijken grote invloed hebben op het gezicht van de democratie.

Gerontocratie is een bestuursvorm waarbij alle autoriteit toekomt aan ouderen. Ik heb niet de tijd genomen om de wereld in dit verband te bekijken, maar in Suriname kennen wij ook een verbasterde vorm hiervan. Het lijkt alsof de oude mannen een greep hebben op het voorzitterschap van politieke partijen en middels dat instrument regeermacht naar zich toe willen trekken via de democratische weg. Deze opa’s en oma’s, in Surinames geval opa’s, doen pas een stap terug wanneer ze dood gaan of van het politiek toneel verdwijnen en hun organisatie met zich meenemen naar het bejaardentehuis

Plutocratie is de heerschappij van het grote kapitaal. Tijdens het maken van wetgeving of te nemen besluiten wordt er rekening gehouden met de rijke mensen die flink wat geld pompen in de kas van een heersende politieke partij of bij politici een financieel belang hebben. Komt dit je ook bekend voor?

Mediacratie: Dit heeft de Amerikaanse president Donald Trump aan den lijve ondervonden en daar is hij nog lekker slachtoffer van. De Democraten in de VS hebben een behoorlijke greep op de media en proberen de wereld te verkopen dat de aarde vierkant is. De censuur van de oorlogsbeelden tijdens de Tweede Golfoorlog en de simultane wereldwijde uitzending van de beelden van terroristische aanslagen op 11 september 2001 in New York zijn duidelijke voorbeelden van mediacratie in een democratie. Het begrip mediacratie of media-democratie is een uitdrukking van het idee dat democratische landen vooral geregeerd worden door diegenen die de macht hebben om via de media de publieke opinie te beïnvloeden. Klinkt het je bekend?

Kleptocratie:  In tegenstelling tot democratie is het geen officiële staatsvorm; Het wordt gebruikt als term om zelfverrijkende regeringen en landen aan te duiden. Het kan wel tot een informele bestuursvorm verworden; in dat geval is de mogelijkheid om te stelen en te laten stelen bepalend voor de machtsverhoudingen in het land. Kleptocratieën zijn vaak dictaturen. Het wordt vaak geassocieerd met bananenrepublieken. Tegenwoordig zijn kleptocratieën vooral ontwikkelingslanden. Daar worden democratische wegen gevolgd om bij de honingpot te komen en te graaien. Klinkt dat je bekend?

Ik wil toch even aandacht vragen voor een bestuursvorm dat op Facebook wordt gepromoot door iemand. Het wordt gebracht als een ideale bestuursvorm die alleen voordelen heeft en waar iedereen beter van wordt. Een systeem dat vrij van corruptie is omdat er niets valt te stelen. Een land zonder overheid. klinkt gek, maar dit is werkelijk ook een bestuursvorm die terug gaat tot 1793. William Godwin zou volgens de literatuur de eerste persoon zijn die daarover een filosofie maakte.  Ik waarschuw voor dit soort poppenblazerij die precies daar moet blijven waar het is: in de boeken. Een van de boeken waarin het voorkomt is de Bijbel. De twee landen waar deze vorm goed wortel schoot waren de steden Sodom en Gomorra. Voor zij die niet weten hoe deze bestuursvorm heet: Het heet anarchie.

Dit is de definitie van anarchie:

Anarchisme is het streven naar een samenleving waarin mensen zonder een hogere macht of autoriteit leven. Het is de verzameling denkwijzen die terug te brengen is tot de gedachte dat een individu op geen enkele manier een ondergeschiktheid áán of ván iets of iemand erkent. Je mag dus vrij het 9-jarig zoontje van de buurman vastgrijpen en zonder glijmiddel boelen zonder dat je daar verantwoordelijkheid voor moet afleggen. Zolang het jongetje het zelf wil in ruil voor een telefoon of een snoepje of uit eigen vrije wil is er niets aan de hand volgens de anarchisten.

 Maar in ieder geval dan zal nu de vraag rijzen wat wij met onze democratie moeten doen die in principe alleen van kracht is op 25 mei wanneer je gaat stemmen. Nadien heb je niets meer te zeggen en vooral vanwege het model van een parlementaire republiek dat in principe dictatuur van de meerderheid is.  Dictatuur en democratie gaan op papier niet samen, maar in de praktijk is DAT democratie: “toestemming geven om over je te heersen”

We moeten naar mijn inziens dus afstappen van een parlementaire republiek. Gangbaar in de wereld is nu een federale republiek waarbij het niet zo is dat een bepaalde politieke constellatie voor vijf jaren lang zonder meetmomenten dankzij de meerderheid in het parlement greep heeft op het land om te doen wat zij wilt. Een goed voorbeeld waar de federale republiek de politiek heeft afgestraft is de Verenigde Staten.

Waar de Amerikaanse president Barack Obama op een gegeven moment bijna een goddelijke status had doordat het congres achter hem stond verloor hij een paar jaren later de meerderheid vanwege wanbeleid en populisme. De verkiezingen voor het congres vinden daar om de twee jaren plaats.

Met dit systeem zal je zeker niet kunnen voorkomen dat de democratie misbruikt wordt door de Aristocratie, Gerontocratie, Mediacratie, Plutocratie en zeker ook Kleptocratie om zich te nestelen bij de honingpot onder het mom van “Maar dat is de wil van het volk!!!”

Maar je geeft het volk, om wie de democratie draait, wel de ruimte stouteriken daarvoor af te straffen door gaandeweg hun zittingstermijn hen te dwingen het roer om te gooien willen zij bij de komende verkiezingen weer aan de macht komen.

Maar Suriname zal als federale republiek naar mijn inziens niet effectief zijn. We zullen niet het onderste uit de kan kunnen halen vanwege diverse redenen waaronder onze kleinschaligheid als samenleving en hokjesmentaliteit.

Ik heb een concept in gedachten waarvan zelfs Vladimir Lenin zich geroepen zal voelen mij te vragen als ik wel weet waaraan ik begin anno 2017 in een wereld waar men dit soort ideeën niet meer accepteert. Ik zal in mijn volgend artikel daar op ingaan. De artikelen die daarna volgen zullen Simon Bolivar in de hemel (of hel) laten smilen en misschien Che Guevara wakker maken om zijn missie te voltooien.  Nee, ik heb het niet over het marxisme, communisme, socialisme, stalinisme en absoluut niet over het ziekelijke anarchisme. Denk groter… veel groter!

heroes.JPG

DE STRIJD OM SURINAME

DE DOOS VAN PANDORA

Pandora is de eerste vrouw in de Griekse mythologie. Zij wordt tijdens een felle oorlog tussen de goden door de oppergod Zeus geschapen om de mens te straffen voor het samenspannen met de titanen. Zeus geeft Hephaistos, de god van de smeedkunst, opdracht een mooi maar gevaarlijk en nieuwsgierig nieuw schepsel te maken: de vrouw. Zeus stuurt deze vrouw, genaamd Pandora, met een doos naar de mens en drukte haar op het hart nóóit in de doos te kijken, hoewel hij weet dat zij haar nieuwsgierigheid nooit zal weten te bedwingen. Alle goden hebben onheilspellende gaven in de doos verborgen.

Op aarde wordt Pandora al snel opgenomen door de mannen die onder de indruk zijn van haar schoonheid. De nieuwsgierige Pandora kan zich op een dag inderdaad niet meer inhouden en besluit de bijzondere doos te openen. Uit de doos vliegen alle rampen die de mensheid sinds die tijd teisteren, zoals hongersnood, ziekte, aardbevingen en oorlog. Het onheil verspreidt zich bliksemsnel onder de mensen, die tot die tijd vrij van problemen en ziekten hadden geleefd.

Geschrokken sluit Pandora de doos weer, maar alleen “de hoop” zit nog in de doos als deze weer gesloten wordt. Het is de enige goede gave die in de doos verborgen was. Volgens een andere lezing moet ook de hoop beschouwd worden als een giftig geschenk.

Er zijn vermoedelijk meerdere dozen voor Pandora gemaakt die in diverse landen verborgen liggen. In een aantal landen zijn de dozen reeds geopend met alle gevolgen van dien.

Afghanistan:

Het deel van de wereld dat nu bekend staat onder de naam Afghanistan heeft een geschiedenis van stammen die allen geleid werden door strijdlustige gangsters. Zij boden bescherming aan hun gemeenschap tegen aanvallen van andere stammen en voerden ook oorlogen met andere stammen om verschillende redenen (belangen). Het proces om een regering voor het totaal Afghaans grondgebied in te stellen werd geteisterd door burgeroorlogen en staatsgrepen van de machtige strijdheren die hun belangen in gevaar zagen komen. In april 1979 riep de toen wankelende zittende regering de hulp in van de Sovjet Unie om te helpen met orde op zaken stellen in Afghanistan. Dit werd geweigerd door de sovjets, maar toen het steeds slechter ging in Afghanistan greep de Sovjet Unie in december dat jaar toch in. Dit was een doorn in het oog bij de Verenigde Staten die niets moest hebben van de Sovjet Unie. De Amerikaanse president Jimmy Carter lanceerde Operatie Cyclone waarbij militante groepen, de Moedjahedien, werden gefinancierd om in Afghanistan te strijden tegen de Sovjet Unie. Twee van deze groepen waren: Taliban en Al Qaida. Het hypocriete hiervan is dat terwijl de VS in Afghanistan de paramilitaire moslimgroepen steunden zij tegelijkertijd in Iran juist hen aan het bestrijden was. Operatie Cyclone begon in 1980 met een financiering van USD 30 miljoen per jaar en tegen 1987 spekten de Amerikaanse belastingbetalers deze operatie met USD 630 miljoen per jaar. In totaal heeft de VS ongeveer USD 4 miljard gepompt in het pimpen van de Taliban en Al Qaida. Osama bin Laden, de trekker van Al Qaida was in de ogen van de VS, en de totale westerse wereld, een held voor het afslaan van de Russische troepen die in principe erbij werden gehaald om rust en vrede te herstellen in Afghanistan. Dit artikel van 1993 in de Britse krant The Independent is het bewijs:

 osama-bin-laden2394893933.jpg

Na het vertrek van de Sovjet Unie uit Afghanistan hadden de Taliban en Al Qaida vrij spel. Er werd op grote schaal papaver geteeld voor de productie van heroïne. De twee groepen zetten toen de gang in om hun land tot een radicale moslimstaat te transformeren. Om alle neuzen dezelfde kant op te laten wijzen in een land vol met machtige krijgsheren moest er een schrikbewind worden gevoerd. Elke vorm van oppositie werd direct de kop ingedrukt om momentum te voorkomen en af te breken. De westerse ogen waren echter gericht op de grote olievoorraden in het land maar daar waren de Taliban en Al Qaida niet van gediend. Al gauw hadden zij door dat de oprukkende westerse druk en invloeden een gevaar vormden voor hun ambitieuze moslimstaat. De relatie tussen Washington en de Taliban/Al Qaida vertroebelde en werd in de naam van de vrede, mensenrechtenschendingen en antidrugsbeleid de aanval door de VS geopend op de Taliban en Al Qaida. Als represaille voor de reeks bombardementen die Washington uitvoerde in Afghanistan voerde Al Qaida, de militante werkarm van de Taliban, ook aanvallen uit op Amerikaanse doelen. Die aanvallen kregen van de Amerikanen de naam “terrorisme”. De VS wist bondgenoten met zich mee te krijgen in de oorlog… tegen terrorisme. Al Qaida voelde zich geroepen om ook deze landen tot vijanden te verklaren. Toen kwam 11 september 2001 toen het Al Qaida lukte enkele gecoördineerde aanslagen te plegen in de VS waarbij de World Trade Centre in New York, het boegbeeld van de Amerikaanse handelsheerschappij in de wereld, met de grond werd gelijk gemaakt. De boze VS viel met zwaar geschut Afghanistan binnen op zoek naar Osama bin Laden. Hij werd niet in Afghanistan gevonden, maar de talibanregering werd afgezet. Er werd een overgangsregering onder Hamid Karzai aangewezen om het land te besturen; een marionet van de VS. Nadat jarenlang tevergeefs naar Bin Laden is gezocht, werd hij op 2 mei 2011 in de Pakistaanse stad Abbottabad door Amerikaanse elitetroepen gedood. In de geschiedenis van de mensheid is er nog nooit zoveel geld gespendeerd om 1 persoon uit te schakelen. In tien jaren heeft de VS ongeveer USD 400 miljard uitgegeven om bin Laden, die door hen is gecreëerd in 1979, een kopje kleiner te maken.

Met het wegvallen van de Taliban en Al Qaida zagen de krijgsheren, die daarvoor in toom werden gehouden door het schrikbewind van de Taliban, hun kans schoon om weer onheil, verderf en chaos te creëren in Afghanistan omwille van macht, rijkdom en invloed…en als het even kon in de naam van de islam. De zwaar verminkte Taliban probeert sindsdien weer aan de macht te komen, maar dat verloopt moeizaam in het veld van strijdheren die zich jarenlang goed hebben kunnen voorbereiden op dit moment en zich bundelden onder de naam Noordelijke Alliantie die door de VS werd gesteund. De VS steunt nu dus de andere krijgsheren om hun gewezen bondgenoten bin Laden uit te schakelen.

Echter was de VS niet in staat om deze groepen in bedwang te houden.

Deze regionale bestuurders stellen zich op als onafhankelijke krijgsheren. Zij trekken zich weinig aan van het centrale gezag dat ook door de Amerikanen in het zadel wordt gehouden; zie daar de zoveelste paradox. De ‘gouverneurs’ verrijken zichzelf, strijden met elkaar en onderdrukken de bevolking, terwijl de centrale regering vrijwel bankroet is. Afghanistan is verworden tot een broko pranasi.

 

Irak:

Op het wereldfront is er geen beter voorbeeld van ophitserij en Mamjo Mofo dan de rol van de VS in de relatie tussen Irak en Iran. Van dit lagi mati gedrag is Irak intussen het slachtoffer geworden en is de gang ingezet om ook Iran te verorberen. Hen eerst tegen elkaar opzetten en daarna apart uitschakelen: verdeel- en heerspolitiek.

In 1958 werd middels een staatsgreep het Iraakse koninkrijk, dat een schoothondje van Engeland was, omvergeworpen. De VS had daarbij een dikke vinger in de pap. Vermeldenswaard is dat de VS reeds een solide bondgenoot was van Engeland. Dit scenario zal je niet terugvinden in de geschiedenisboeken omdat de documenten goed bewaakt worden in het Pentagon. In vrijgegeven documenten van het Amerikaans Senaat waar dit onderwerp achter gesloten deuren werd besproken kun je toch het een en ander vinden. Ook dankzij wat speurwerk van de gepassioneerde journalist David Wise die beschouwd mag worden als een autoriteiten als het gaat om de Amerikaanse inlichtingen diensten:

new york times irak.JPG

De coup werd gepleegd door een generaal genaamd abd al-Karim Qasim. Door hem te ondersteunen hoopte de VS dat Irak zich zou openstellen als Amerikaanse buitenpost in het Midden-Oosten in de strijd tegen de Sovjet Unie. Na zich even netjes te hebben gedragen verbrak de sadistische Qasim de banden met de VS en hing nu juist richting de sovjets. Dus tijd om weer een vies spelletje te spelen…

Wat de Amerikaanse overheid ook niet zal bevestigen, maar wel door Amerikaanse topdiplomaten is dat in 1959 een groep huurlingen bij elkaar is gebracht bestaande uit zes personen. Hun doel was om Qasim te liquideren, maar dit mislukte. Een van de zes huurlingen was de 22-jarige Saddam Hoessein.  Zoals een Amerikaanse diplomaat het zegt: “Saddam was zenuwachtig en schoot te vroeg op de auto van Qasim. Hij raakte de chauffeur, maar Qasim bleef ongedeerd.”

Saddam vluchtte naar Egypte dankzij de hulp van de CIA die hem hielp om over de grenzen van onder andere Syrië te gaan. Hij had Amerikaanse lijfwachten en werd als een lord behandeld. Waarom? Hij had nauw banden met de machtige Ba’ath-partij van Irak. Intussen werd in Washington achter gesloten deuren het draaiboek gemaakt hoe Saddam, dankzij zijn politieke banden in Irak, als wapen ingezet kan worden om Qasim uit te schakelen en weer greep te hebben op het strategisch land waar de Sovjet Unie en het communisme zich goed hadden gesteld

In Egypte genoot Saddam een rechtenstudie. De westerse media zal hem alleen omschrijven als een ordinaire, onderontwikkelde en barbaarse moordenaar wat misschien ook niet misplaatst zou zijn. Men zal echter weinig tot geen aandacht besteden aan het feit dat Saddam ook een volwaardig opgeleide jurist was en goed op de hoogte van het internationaal recht. United Press International publiceerde in 2003 een artikel van de journalist Richard Sale die met een reeks sleutelfiguren op diplomatieke posten van de VS had gesproken:

richard.JPG

In 1961 werd John F Kennedy, het voorbeeldfiguur van Barack Obama, president van de VS. Wat Obama nooit zal zeggen is dat zijn held in 1963 toestemming gaf aan de CIA om Saddam te bewapenen en grote sommen geld te geven om een coup vanuit Egypte te plegen in Irak. Deze keer zou het wel lukken om Qasim te vermoorden en het communisme met wortel en tak uit te roeien. Het was een bloedige strijd waarbij mensen zonder enige vorm van proces werden geëxecuteerd. Er kwam een zuivering in de Ba’ath-partij. Jim Critchfield, de toenmalige CIA-topman voor het Midden-Oosten omschreef de liquidatie van Qasim en duizenden communisten in Irak als: “A great victory!”

Saddam werd de baas in Irak en mocht alles doen wat hij wilde. Er was toegang tot de olievelden en de inkomsten daarvan mocht Saddam naar eigen inziens besteden. De relatie tussen de VS en Irak bereikte het niveau van broederschap die vergeleken kan worden als twee vertrouwelingen die uit een bord konden eten.  Irak was binnen.

De Amerikanen staarden zich blind op de olievelden en bestrijding van het communisme zonder rekening te houden met de maatschappelijke realiteit in Irak. Net als in Afghanistan had ook Irak een geschiedenis van krijgsheren die constant overhoop met elkaar lagen. Qasim had greep op deze groepen en de enige manier om dit te kunnen doen was om de baas boven baas te zijn. Daar was Saddam zich van bewust en stelde zich dus op als een grotere baas boven baas om ook de volgelingen van het kartel Qasim in toom te kunnen houden.

Voor nu was Saddam een goede houvast in het Midden-Oosten en een strategische wapen om het volgend doel uit te schakelen: Iran…het buurland van Irak. Ook daar zijn de sociale verhoudingen vergelijkbaar met Irak en Afghanistan. Maar ach… dat was ondergeschikt aan het Amerikaans belang. De VS maakte er niet eens een geheim van dat zij Saddam als wapen inzette tegen Iran waar het volk besloot om de olie-industrie uit Britse handen te halen en  het communisme een beetje invloed kreeg. De VS voelde zich dus geroepen om Engeland te helpen na hen eerder middels een geheime operatie schaakmat te hebben gezet in Irak. Het volgend gedeelte heb ik letterlijk van Wikipedia gehaald om aan te geven hoe openlijk het westen was over hun honger naar de Iraanse olievelden waarbij Saddam als chef-kok werd aangewezen. De hypocriete opstelling en verborgen agenda kun je op afstand ruiken:

iran.JPG

Het olierijke Koeweit, dat grenst aan Irak en indirect aan Iran, stelde zich in het begin neutraal op en probeerde dikwijls te bemiddelen tijdens de Irak-Iranoorlog. Als zij maar voldoende wisten dat Saddam onder druk stond van de VS die hem er steeds aan herinnerde dat: “Wij hebben je gemaakt, wij kunnen je weer breken.”

Uiteindelijk koos Koeweit de kant van Irak en waren zij bondgenoten (van de VS) in de strijd tegen Iran. Het was een dure oorlog die zwaar drukte op Irak. Het rijke Koeweit schoot Irak in totaal USD 14 miljard voor om door te kunnen strijden. Blijf vasthouden wat de wortel van deze oorlog is: het nationaliseren van de olievelden in Iran ten koste van Engeland. Omdat de VS een strategische partner had net naast Irak, Saddam, werd Amerikaanse hulp ingeroepen. Wat de afspraken zijn die de VS en Engeland hadden gemaakt bij eventueel succes weet ik niet. Maar de VS had ook haar zinnen gezet op Iran om diverse redenen zoals ik die eerder aanhaalde. Opmerkelijk is dat het intussen voormalig Sovjet Unie zich in de strijd voegde en wel aan de kant van de VS. Dit stellen officiële bronnen, maar ik heb daar mijn bedenkingen over. Ik denk dat de Russen een dubieuze rol speelden in dit geval door beide partijen te ondersteunen. We gaan verder…

Het rijke Koeweit kwam dus over de brug met in totaal USD 14 miljard aan voorschotten in de strijd tegen Iran. Het is duidelijk dat de oorlog niet het gewenste resultaat heeft opgeleverd vanwege druk van de internationale gemeenschap. Er gingen teveel burgers dood in Iran. De VS en Engeland waren teleurgesteld in Saddam. Iran, die vrijwel in haar eentje (en de Sovjet Unie?) de wereldmachten wist te bedwingen, beschouwde dit als een grote overwinning. De VS zag nu in Koeweit een betere vriend dan in Saddam en zijn Irak.

De Iraakse economie was zwaar getroffen door de oorlog die duurde van 1980 tot en met 1988 en het land had een buitenlandse schuld van ruim USD 70 miljard opgebouwd. Aan Koeweit werd gevraagd om de schuld van USD 14 miljard kwijt te schelden maar daar wilde het buurland niets van weten. Een poging om de wereldproductie van olie te verlagen zodat de prijs kon stijgen en Irak wat extra inkomsten kon genereren om haar schulden te betalen werd binnen de OPEC getorpedeerd door Koeweit. Saddam werd een wanhopige man en voelde zich verraden door zijn bondgenoot. Wat van het verhaal waar is weet ik niet, maar In 1990 beschuldigde Saddam Koeweit ervan Iraakse olie te stelen door slant drilling. Dit is het boren in verticale richting:

slant drilling.gif

In de steek gelaten door de VS en verraden door al zijn bondgenoten nam Saddam de stap die het begin van zijn ondergang betekende: de invasie van Koeweit, de nieuwe trouwe bondgenoot van de VS.

Op 2 augustus 1990 om precies te zijn 2 uur ‘s morgens verbrak die relatie tussen Saddam en de VS nadat de intussen machtige dictator met 100.000 troepen en 300 tanks de grens overstak naar Koeweit. De westerse media werd ingezet om het historisch voortraject zoals ik dat hierboven opschreef te verzwijgen en de nadruk te leggen op de kernbegrippen: boef, moordenaar, dictator, machtsdronken en tiran. Dankzij onder andere de toonaangevende nieuwszender CNN lukte het de VS om de totale wereldgemeenschap tegen Saddam te krijgen (manipuleren) middels haar geheim wapen: media. Deskundigen met dure titels en functies voor en achter hun naam werden erbij gehaald om op televisie analyses te geven  die totaal op niets sloegen. Misschien bewust om de oorlog goed te praten, of misschien onbewust omdat zij geen kaas van de materie hadden gegeten.

Saddam werd verslagen en zijn land viel nog verder terug in de financieel-economische malaise. Vreemd is dat de lijn niet door werd getrokken om hem in zijn eigen land af te zetten. Waarom? Is het zijn beloning voor steun die hij de VS de jaren daarvoor gaf om het communisme uit te roeien in Irak? “Oke goed, neem je beloning, ik zet je wel anders betaald!”

Alles ging zijn gangetje tot de aanslagen van 11 september 2001 op het Amerikaans grondgebied die gecoördineerd werden door de Taliban en Al Qaida. Dit verhaal heb ik eerder uitgeplozen. Uit het niets wordt door het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken de wereld in gespoten dat Irak daar een handje in heeft. Waarom zouden de Amerikanen dat denken? Toen werd daar een schepje bovenop gedaan door te stellen dat Saddam massavernietigingswapens heeft waaronder biologische bommen. In 2002 bakte de toen zittende Amerikaanse president George Bush junior het helemaal bruin door met het begrip “As van het kwaad” te komen. Tot de “As van het kwaad” werden gerekend: Irak, Iran en Noord-Korea. Later werden Cuba, Libië en Syrië toegevoegd tot deze lijst. De wereld had toen nog niet direct door dat de VS met het institutionaliseren van “As van het kwaad” in principe de oorlog verklaarde tegen deze landen als vergelding voor de aanslagen van 11 september 2001.

Nog nooit eerder is het een land gelukt om zo een destructieve aanval op de VS te plegen, maar een fundamentalistische groep streek wel met de “eer”. De VS is al meer dan 100 jaren constant in oorlog met andere landen, maar voeren de strijd nooit op hun eigen grondgebied. De Amerikaan had een zorgeloos leven en had weinig besef van de destructie die zijn regering aanrichtte in andere landen met steun van de media om deze zaken voor hem te verzwijgen. Dankzij de opkomst van het internet en de sociale media is de Amerikaan kritischer geworden naar zijn regering. In 2002 werd dus op een sluipende manier de oorlog verklaard aan: Irak, Iran, Noord-Korea, Libië, Syrië en Cuba. Terug naar Saddam…

Uit het niets wordt door het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken de wereld in gespoten dat Irak een handje had in de aanslagen van 11 september 2001. Toen werd gesteld dat hij massavernietigingswapens had waaronder biologische bommen. Natuurlijk kan de VS de stellingen onderbouwen dat Saddam terroristen opleidt en massavernietigswapens heeft want zij hebben hem toch opgeleid tot terrorist en geholpen om andere terroristen op te leiden om het communistisch bewind in Irak omver te werpen? Zij weten toch ook dat hij biologische wapens gebruikte in de oorlog tegen Iran die door hen gesteund werd? Ze wisten precies wat Saddam in huis had en wat hij niet had omdat ze samen uit een bord met hem hebben zitten eten waarbij zij als kameraden elkaars geheimen deelden….of misschien had hij die wapens niet meer…

In maart 2003 viel een coalitie van landen onder leiding van de VS Irak binnen om Hoessein af te zetten. Zijn Ba’ath-partij werd ontbonden en het land stapte over op een parlementair democratisch systeem. Hoessein werd gevangen genomen op 13 december 2003 en berecht onder de Iraakse interim-regering die door de VS in het zadel is geholpen. Op 5 november 2006 werd hij in verband met de moord op 148 Iraakse sjiieten in 1982 veroordeeld tot de dood door ophanging. Het vonnis werd voltrokken op 30 december 2006. Dus voor moorden begaan in 1982. 1982…Ik dacht dat hij in 1982 een bondgenoot was van de VS in oorlog tegen Iran. Maar… nu praten we over iets heel anders. De inval had toch te maken met het opleiden van terroristen en de productie van gevaarlijke wapens? De terroristen werden nooit gevonden en met zoekt sinds 2006 naar de gevaarlijke wapens. Die kunnen de amerikanen nog steeds niet vinden, maar reppen er geen woord over.

De krijgsheren die tientallen jaren aan handen en voeten gebonden waren vanwege het schrikbewind van Saddam, de krijgsheren die steun aan de VS gaven om hem uit te schakelen, hebben weer vrij spel in Irak en leven zich uit in een mengelmoes van bandeloosheid en anarchie. Net als Afghanistan is ook Irak verworden tot een broko pranasi.

 

Libië:

Nu zou ik het verhaal over Libië moeten vertellen, maar dan zou ik in principe gewoon delen van de situatie in Afghanistan en Irak moeten copy-pasten. Ik zou dus vooral de nadruk moeten leggen op het feit dat ook in Libië de krijgsheren in toom werden gehouden door Moammar al-Qadhafi (Muammar Gaddafi) die op 1 september 1969 aan de macht kwam door een staatsgreep te plegen. Zijn ideologie was wel een zeer aparte; Het Islamitische Socialisme. Dit is een combinatie van islamisme en populistisch socialisme. Bovendien streefde Qadhafi  naar een socialistische samenleving waarin iedereen gelijk is en waar de staat het economisch leven controleert. In een land met supergangsters als krijgsheren die met vlag en wimpel uitstaken boven die van Irak en Afghanistan had Qadhafi geen keus dan zich als wakaman van een ongekende orde op te stellen. Moorden, liquidaties en executies vond hij noodzakelijk om greep op zijn land te houden en bandeloosheid en anarchie de kop in te drukken. Hij ontwikkelde inderdaad kernwapens, maar gaf ook gehoor aan de oproep van de internationale gemeenschap om daarmee op te houden. Maar wat leverde zijn filosofie zijn volk op naast het schrikbewind en vrees die hij hen inboezemde? Ik had hierover reeds het een en ander geschreven op mijn Facebook-pagina, maar ik zal het voor de volledigheid herhalen:

– De gezondheidszorg was gratis.
– Onderwijs was gratis.
– Elektriciteitsrekeningen bestonden niet, stroom was gratis.
– Daklozen waren er niet, het hebben van een huis was in Libië één van de mensenrechten voor elke burger.
– Alle pasgetrouwde stelletjes ontvingen €30.000 van de overheid om hun eerste appartement te kopen en het makkelijk te maken een gezin te stichten.
– Qadhafi heeft het grootste irrigatie-project ooit uitgevoerd, genaamd ‘The Great Manmade River Project’, om water voor iedereen toegankelijk te maken in het woestijnland.
– Een klein percentage van de olie-opbrengsten van het land werd direct op de rekeningen van de bevolking gestort.
– Libië had haar eigen staatsbank die leningen verstrekte aan de burgers tegen nul procent rente.
– Alle moeders met een pasgeboren baby kregen $5000 én een uitkering.
– Voor Inwoners die geen geschikte studie of medische zorg in Libië konden vinden, betaalde de overheid niet alleen de reis naar het buitenland, maar kregen ook $2,300 per maand voor accommodatie en vervoerskosten

Dankzij de vrijgegeven e-mails van Hillary Clinton komt er steeds meer bewijs boven tafel over de duistere praktijken van de NAVO.
In één van de 3000 e-mails wordt opnieuw bevestigd dat de NAVO in 2011 Libië binnen is gevallen omdat ze de plannen van Qadhafi vreesden: Hij stond op het punt om in plaats van waardeloze stukjes papier zoals de Dollar een nieuwe valuta te introduceren in Libië: de Gouden Dinar die zou bestaan uit gouden munten en staafjes die de positie van de Dollar flink zou kunnen verzwakken. Ook wilde Qadhafi in plaats van Dollars voortaan goud vragen voor de Libische olie. Libië had op het moment dat Qadhafi het plan introduceerde zo’n 144.000 kilo goud op voorraad (waarde: €4,8 miljard).

Reden genoeg dus om hem een kopje kleiner te maken.

Libië werd in 2011 binnengevallen. Het regime van Qadhafi werd omver geworpen en hij zelf werd vervolgens vermoord. Het goud- en de olievoorraad van het land is leeggeroofd door de NAVO en het land is in totale chaos achtergelaten.
Voordat de NAVO en de Verenigde Staten in maart 2011 begonnen met het bombarderen van Libië, stond de VN op het punt om Qadhafi eind maart 2011 een prijs uit te reiken voor zijn prestaties op het gebied van mensenrechten.

De krijgsheren in Libië zijn verlost van Qadhafi en zijn niet te stoppen. De wereld weet zich nu geen raad meer met het land en distantieert zich van alle ellende. Libië voldoet niet meer aan de voorwaarden om een staat genoemd te worden. Broko pranasi is ook niet de juiste benaming, maar eerder een compliment in vergelijking met de chaos waarin het land achter is gelaten.

We komen dichter bij huis…

De volgende twee dictators hebben meer overeenkomsten met elkaar dan men zou willen denken. Het gaat om militairen die beiden een staatsgreep hebben gepleegd op het Zuid-Amerikaans continent. Ze hebben geleerd, maar ook afgekeken van elkaar: Hugo Chavez en Desi Bouterse. Chavez keek af van de coup die Desi Bouterse pleegde in 1980 en Bouterse keek af van de socialistische en volksgerichte ideologie van Chavez. De ene was gevangen in een droom van Simon Bolivar en had een karakter waarbij ik me soms afvroeg: “Is deze man wel pluis in zijn hoofd?”. De andere heeft een gesloten karakter en klapt niet gauw uit de schoot waarbij ik mezelf afvroeg: “Wat gaat er allemaal om in deze man zijn hoofd?”. De ene noemde de andere: “grote broer”

De natuur wilde dat beide mannen niet tot een persoon werden gevoegd. De gevolgen daarvan voor het Zuid-Amerikaans continent zouden niet te overzien zijn; misschien in revolutionaire zin, misschien in destructieve zin.

 

Venezuela:

Venezuela, niet zolang terug het rijkste land in Zuid-Amerika per hoofd van de bevolking, heeft een geschiedenis  van…tja… krijgsheren die voor destabilisatie zorgden en steeds een greep naar de macht deden. Invloedrijke militairen, die hokten met de Sovjet Unie, waren hiervoor verantwoordelijk. In 1958 hadden zij een beetje door dat daarmee niemand geholpen is en deden een stap terug. Het contact met het communisme bleef echter wel. De sovjet Unie ging ook banden aan met de rebellengroepen in het land. Toch kon Venezuela eindelijk wat ademen qua politieke stabiliteit. In 1974 trad Carlos Perez aan als president, dankzij ondersteuning van Amerikaanse krachten die zich goed schuil hielden op de achtergrond. Perez mag gerust de vader van de Venezolaanse opleving genoemd worden. Onder zijn leiding ontpopte Venezuela zich als florerend olieproducerend land. De VS was de grootste afnemer van Venezolaanse olie. Ontpopte, maar daar deed hij niet veel mee. Van diversificatie van de economie was er geen sprake en de productie van andere sectoren betekende niets voor het Bruto Binnenlandproduct (BBP). In 1978 importeerde Venezuela ruim 80% van haar voeding. Er werden grote sommen geld gegooid in populistische maatregelen en corruptie vierde hoogtij. Perez zette vrienden en familieleden op hoge posten en de inkomsten uit de oliesector werden slecht gemanaged. Het land bouwde een grote buitenlandse schuld op.

Perez had ook zijn handen vol met het in toom houden van rebellen en andere krijgsheren die hun stem weer lieten horen vanwege de problemen in het land. Een van de militairen was de 23-jarige Hugo Chavez. Die begon op een gegeven moment grote vraagtekens te plaatsen bij het geweld dat door het leger werd toegepast om opstandelingen de kop in te drukken. Ook was de enorme corruptie binnen het leger niet vreemd voor zijn gezichtsveld. Chavez stond voor een dilemma. Hij wist dat het geweld nodig was om de krijgsheren in toom te houden, maar tegelijkertijd was hij ervan overtuigd dat het ook op een andere manier kon. Als 23-jarige militair vormde hij dus samen met andere collega’s een soort beweging binnen het leger onder de naam het Venezolaans Volksbevrijdingsleger. Het waren jonge militairen die een brugfunctie wilden vervullen tussen de strijdende partijen maar hadden vanwege de jeugdigheid en hun lage rangen in het leger geen idee hoe dit aan te pakken.

President Perez ging intussen ongestoord door met zijn tergend financieel beleid. Op diplomatiek gebied maakte hij wel naam voor zichzelf door het imago van Venezuela op te poetsen die tot dusver werd gezien als een verloren staat. Het lukte Perez ook om Venezuela wederom aan te sluiten bij de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS)

Vanwege zijn nationaal wanbeleid verloor hij de verkiezingen van 1978 en liet een land achter waar een grote hypotheek op rustte. De regeringen die daarna aantraden konden onvoldoende doen om de schade te herstellen. Ook die hadden hun handen vol met het neerslaan van boze rebellerende groepen. In 1988 kwam Perez wederom aan de macht en schakelde het Internationaal Monetaire Fonds (IMF) in om het land uit de goot te helpen klauteren. Het IMF stelde zware eisen die resulteerde in impopulaire maatregelen voor de samenleving. Er braken massaprotesten en gewelddadigheden uit. Ruim 3000 mensen vonden de dood en Perez was genoodzaakt de noodtoestand af te kondigen.

De maat was vol voor de jonge militair die intussen was opgeklommen naar de rang van Luitenant-kolonel. Hij had het commando over duizenden troepen en zijn geheime beweging binnen het leger, nu bekend als MBR-200 was volwassen en had een duidelijke ideologische stootrichting.

Hugo Chavez pleegde op 4 februari 1992 een staatsgreep met rugdekking van Rusland, het voormalig Sovjet Unie,  via haar ‘satellietstaat Cuba waar Fidel Castro de scepter zwaaide. In het geheim had Chavez ook contact met de rebellengroepen die reeds tientallen jaren banden hadden met Cuba en de Sovjet Unie. Chavez kreeg het vertrouwen van de krijgsheren en die hielpen met de staatsgreep. De Februari-coup mislukte en Chavez werd opgepakt en opgesloten. Hij mocht van Perez wil op de nationale televisie verschijnen waarbij hij de krijgsheren opriep om alle aanvallen te staken. Alle schijnwerpers waren direct gericht op Venezuela en… Chavez was de ster. Maar dit was slechts het begin.

De MBR-200 beweging binnen het leger, loyaal aan Chavez, liet de gevangenneming van hun leider niet over zich heenkomen. Op 27 november 1992 werd er door hen een tweede coup gepleegd. Dit ging gepaard met veel machtsvertoon en bloedvergieten. Perez werd afgezet en berecht voor grootschalige corruptie.

Voor Venezuela volgde weer een periode van destabilisatie waarbij tussen 1993 en 1998 er liefs drie presidenten werden verwisseld. De krijgsheren en rebellengroepen dreigden de zaak over te nemen. Chavez richtte in 1997 zijn eigen politieke partij op en won het jaar daarop de presidentsverkiezingen. Hij werd in 1999 geïnstalleerd als president van Venezuela. Alleen hij kon rust brengen in het land omdat hij zowel met de linkse, de rechtse als neutrale groepen in het land een goede band had. Door allen te faciliteren lukte het hem om voor even orde op zaken te stellen. Chavez plaatse verschillende linkse bondgenoten op sleutelposities; hij gaf bijvoorbeeld Jesús Urdaneta, een van de oprichters van de MBR, de verantwoordelijkheid over de geheime politie en benoemde een van de leiders van de staatsgreep van 1992, Hernán Grüber Órdeman, tot gouverneur van het Federale District van Caracas. Hij benoemde tevens enkele conservatieve, en gematigde figuren in regeringsposities, en hij maakte de zakenman Roberto Mandini president van de staatsoliemaatschappij, Petroleos de Venezuela.

Olie was toen goed voor 85,3% van de export van het land, en domineerde aldus de Venezolaanse economie. De vorige regeringen hadden geprobeerd om deze industrie te privatiseren, zodat Amerikaanse bedrijven een aanzienlijke mate van controle over de olie zouden hebben, maar de regering Chávez wilde deze buitenlandse controle over de natuurlijke hulpbronnen van het land tegenhouden, door de nationalisatie van een groot deel van het staatsgeleide oliebedrijf Petróleos de Venezuela (PDVSA). In 2001 introduceerde Chavez een nieuwe koolwaterstoffenwet waardoor de regering meer controle kreeg over de olie-industrie: hiertoe werden de belastingen op royalty’s van de oliemaatschappijen verhoogd. Dit alles werkte als een rode lap op de VS.

Chavez was radicaal in zijn beleid waarbij er een grootschalige zuivering plaatsvond in alle bestuursorganen van een land waar corruptie schering en inslag was op alle niveaus. De Venezolaanse gemeenschap die een cultuur had van corruptie was nog niet helemaal ready voor deze ingrijpende veranderingen omdat ook zij daar slachtoffer van zou worden. Sommige bondgenoten keerden zich tegen hem en waren niet content met zijn radicale stappen omdat ook zij middels corruptie en zakendeals met de VS hongerig hunkerden naar welvaart en rijkdom; iets waar Chavez juist korte metten mee wilde maken. Desondanks hielden zij het gevecht binnen de politieke arena en de achterkamers. (“De NDP is under attack!”)

Wat nu volgt is heel belangrijk:

Op 11 april 2002 vonden in Caracas massale protesten plaats tegen de Bolivariaanse regering, waarin wapens werden afgevuurd, en geweldadigheden volgden waarbij zowel pro- als anti-Chávez demonstranten gewond raakten. De politie en het leger waren er bij betrokken. Twintig mensen werden gedood en meer dan 110 raakten gewond. Een groep van hooggeplaatste anti-Chávez militaire officieren, waarschijnlijk gesteund door het bedrijfsleven, media en bepaalde politieke partijen, waren van plan om een staatsgreep tegen Chávez te plegen en gebruikten de burgerlijke onrust als een kans. Nadat de anti-Chávez militairen een sterke positie hadden verworven, besloot Chávez om af te treden.

Hij nam het juiste besluit in belang van land en volk, maar ook voor zichzelf. Hij wist hoe dit verhaal zou eindigen op basis van zijn eigen ervaringen als couppleger. Dit noemt men karma. Chavez ging de strijd aan tegen karma en overwon die ook… door af te treden.

Door de militaire top, voorheen zijn bondgenoten, werd hij gevraagd om het land te verlaten maar wilde daar niets van weten. Ook weigerde hij formeel afstand te doen van het presidentschap. Hij zag de actie van de legertop dus als een coup, en terecht ook. Dit bovenstaand gedeelte moet je goed vasthouden, en misschien opnieuw lezen.

De rijke zakenman Pedro Carmona, die vrienden heeft in de top van het Amerikaans bedrijfsleven verklaarde zichzelf tot president van een interim-regering. Carmona benoemde een kleine bestuurscommissie om het land te besturen en draaide enkele anticorruptiemaatregelen van Chavez terug.

Daarna kwamen de andere groep demonstranten in beweging en ontstond er een chaotische situatie. De mensen loyaal aan Chavez, de Boutisten…ik bedoel de Chavezten gingen de straat op. Carmona hoefde niet te rekenen op zijn demonstranten omdat die geen zin hadden om hem in bescherming te nemen. Voor hen was belangrijk dat hun (Amerikaanse ) belangen veilig gesteld waren nu Chavez weg was. Overigens waren zij geen partij voor de Boutisten, ik bedoel Chavezten, die praktisch paars bloed… ik bedoel rood bloed hebben stromen door hun lichaam. De valse president Carmona werd ten val gebracht en Chavez had op 14 april weer de macht in Venezuela. Dit allemaal voltrok zich in minder dan een week:

11 april: massaprotesten tegen Chavez, Chavez wordt afgezet, Carmona verklaart zich tot president.

12 april: massaprotesten tegen Carmona

13 april: Carmona wordt afgezet, tevens mijn verjaardag

14 april: Chavez weer aan de macht.

Chavez zou tot zijn dood op 5 maart 2013 aan de macht blijven. Hij werd slechts 58 jaar. Hij overwon vele zichtbare en onzichtbare aanslagen en aanvallen die voor een goed deel gestuwd werden door de westerse belangen van onder andere de VS. Uiteindelijk zorgde zijn eigen lichaam voor zijn ondergang. Voordat hij onder het mes ging om zich te bevrijden van kanker legde hij in bijzijn van zijn belangrijkste vertrouwelingen de volgde verklaring af: (klik hier of op de foto voor het filmpje)

chavez01.jpg.crop_.article920-large.jpg

Chavez had ergens in zijn achterhoofd dus door dat er een grote kans was dat hij deze operatie niet zou overleven en vroeg de Venezolaanse gemeenschap om vertrouwen te stellen in zijn tweede man: Nicolas Maduro. Daar had niet iedereen zin in. Zij stonden achter Chavez en niet achter zijn politieke partij of zijn aangewezen opvolger.

Na de dood van Chavez werd Maduro waarnemend president van Venezuela. De regeringsmeerderheid drukte dit door in strijd met de grondwet, die de waarneming had voorbehouden aan de voorzitter van het parlement. Om die reden boycotte de oppositie op  9 maart 2013 de beëdiging, die plaatsvond in een militaire kazerne bij het lichaam van de opgebaarde Chavez.

Een maand na de dood van Chávez behaalde Maduro tijdens de presidentsverkiezingen 50,66% van de stemmen. De kandidaat van de oppositie, de 40-jarige Henrique Capriles Radonski, behaalde 49,07% van de stemmen. Een zeer zwakke meerderheid voor Maduro dus. De krijgsheren en gangsters in het land zagen Maduro niet zitten als vervanger van Chavez. In hun ogen was Maduro niets meer dan een buschauffeur die met slijmballerij dichtbij Chavez kon komen. De krijgsheren en Chavez hebben samen als broeders gestreden voor de revolutie in Venezuela waarbij lief en leed werd gedeeld. Maduro is naar hun inziens een “pas komen kijken”. Chaos was een kwestie van tijd. De Venezolaanse journalist Adriana Fernández omschreef het als volg:

journalist Onderling vechten de lokale krijgsheren met elkaar om controle te krijgen over verschillende delen in het land terwijl politieke tegenstanders op Maduro timmeren. Van buitenaf zijn het de westerse belangen die beuken op het beleid van Maduro. Door de parlementaire verkiezingen van december 2015 heeft de oppositie twee derde van de zetels in het parlement bemachtigd. Misschien wil Maduro inderdaad de eer aan zichzelf houden, wat ik persoonlijk denk. Hij weet dat hij niet uitgeknipt is voor deze strijd. Echter wil hij zijn beloften aan Chavez naleven door te voorkomen dat het land weer onder druk van westerse invloeden, die jagen op de Venezolaanse olievelden, uit elkaar valt doordat de verschillende groepen tegenover elkaar staan. Maduro mist echter de charisma en overtuigingskracht van Chavez. Hij weet dat hij sturing geeft aan een zinkend schip maar voor hem is nu prioriteit dat hij de beloften gedaan aan een stervende Chavez  naleeft…. wat hem tot dusver niet lukt.

1209_World_OCHAVEZ.jpg

 

Suriname:

Dit gedeelte van de moderne geschiedenis zal door de persoon die van mij overneemt geschreven worden. Dit proces is nu gaande en wij als Suriname staan op een belangrijk kruispunt. Aan de hand van de informatie, en feiten, die ik in dit artikel heb gepresenteerd kunnen wij als Suriname zelf bepalen welk kant wij op willen. Het kan links, recht of radicaal tot extremistisch. Feit is dat neutraal en stilstaan op dit moment geen optie is. De knoop moet doorgehakt worden. Gelukkig voor ons kunnen wij, aan de hand van de gepresenteerde informatie, precies weten wat de uitkomst zal zijn van de richting die wij opgaan. De moderne geschiedenis heeft ons een blik in de toekomst gegeven.

Sombra, de dichter en persoonlijke vriend van Desi Bouterse, heeft enkele dagen terug een opmerkelijke uitspraak gedaan in het Bouterse gezinde praatprogramma Bakanatori. Hij ging in op de reden van zijn enkele uren durende hongerstaking. Al met al kunnen wij dit classificeren als een politieke statement die hij wilde met de nodige show er omheen. Wat een kern van waarheid heeft is echter wel het volgende:

(klik hier voor het interview)

Hetgeen Sombra aantikte is de rode draad van dit artikel. Daar zal je alleen wat inzicht van kunnen hebben als je een beetje weet wat er in de wereld gebeurt en hoe machtsverhoudingen in elkaar zitten. Ik vind het jammer dat mijn vriend Limbo niet heeft ingespeeld op de laatste uitspraak van Sombra waar hij zegt dat Libië 4 regeringen heeft maar verder ging met een andere vraag.  Van belang is ook de aanhef van het geluidsfragment. Het zijn allemaal hintjes die gegeven worden.

Hintjes die sinds de behandeling van de gewijzigde Amnestiewet in 2012 werden gegeven door diverse toppers van de NDP. Uit strategische overwegingen kunnen zij de ware bedoeling niet open en bloot op tafel leggen. Politiek zou het ook niet correct zijn. Bij hen is de hoop dat de Surinaamse samenleving de hints zou opvangen en verder goed analyseren, maar dat is uitgebleven. Ik zal dan maar een knuppel in het hoenderhok gooien en mezelf tegen wil en dank opwerpen als de boodschapper van het slechte nieuws:

Meevallende factoren hebben ervoor gezorgd dat de persoon Bouterse is uitgegroeid tot een Surinaams fenomeen. Hij pleegde lang voor Chavez een staatsgreep in Suriname. De eer viel hem te beurt in 1980. Als hij het niet deed zou de coup toch komen vanuit een andere groep militairen en wel hooggeplaatste officieren. Het draaiboek lag lang voor 1980 klaar in de kluis van Den Haag en droeg de naam: Operatie Zwarte Tulp. Nog voor Suriname Onafhankelijk werd in 1975 was Operatie Zwarte Tulp een stok achter de deur in geval er in Suriname activiteiten plaatsvonden die niet in het belang van Nederland waren.

Nederland was niet blij met de richting die Suriname opging na de Onafhankelijkheid. Wanbeleid, corruptie en vriendjespolitiek waren schering in inslag. Voldoende troebel water voor Nederland om weer een greep te kunnen hebben op de florerende bauxietindustrie, goudvoorraden en landbouwgronden.

In ieder geval pleegde dus Bouterse een staatsgreep, maar overhandigde het land niet aan de Nederlandse invloeden zoals verwacht en gehoopt werd. Hij koos in plaats daarvan voor een wat socialistische benadering; een verbasterde vorm van communisme. Dit was een lust voor het oog voor Fidel Castro, maar ook de Sovjet Unie (Rusland) en een doorn in het oog van de VS die allergisch is voor alles dat met communisme te maken heeft.

Toen kwamen de moorden van 1982… daar zal ik op een ander moment op ingaan.

Net zoals de VS dat heeft gedaan in zoveel andere landen, waarop ik uitgebreid ben ingegaan, lag ook het plan klaar voor een inval in Suriname. Net als in Irak, Libië, Afghanistan en andere landen ging het om een zeer smerige concept. Maar je hoeft mij niet te geloven, lees maar het artikel in de New York Times van 1 juni 1983:

1983.JPG

klik hier voor een verslag van CNN waarbij mensen in Frans-Guyana worden getraind om een invasie te plegen in Suriname en het militair gezag omver te werpen. Het had een haartje gescheeld of ook Suriname was tot een broko pranasi vervallen.

Er zouden Surinamers met Nederlandse hulp ingezet worden om deze operatie uit te voeren. Dit gevaar bleef nog even hangen. In 1986 brak de Binnenlandse Oorlog uit. Deze burgeroorlog ging tussen het militair bewind van Bouterse en de rebbelengroep Jungle Commando onder leiding van Ronnie Brunswijk. Brunswijk kreeg financiële injecties uit Holland waar Paul Somohardjo een van de contactpersonen was. Nederlandse gelden ten behoeve van Brunswijk stroomden ook binnen via verschillende liefdadigheidsorganisaties en zendelingen in Suriname.

In 1987 werd de democratie in Suriname hersteld middels verkiezingen. De tegenstanders van Bouterse kregen de politieke macht met als president Ramsewak Shankar van de VHP. Dit was het moment voor hen moeten zijn om Bouterse, niet perse betaald te zetten, maar te dwingen met pensioen te gaan of zich terug te trekken uit alles dat met het bestuurlijke te maken heeft . Enkele wetswijzigingen waren nodig in de grondwet. Het bleef uit. Ook bleef Bouterse bevelhebber bij het leger. Dit was een van de eisen die Bouterse stelde  als voorwaarde om verkiezingen te houden.

De verkiezingen van 1987 maakte weer de weg vrij voor de etnische politiekvoering zoals dit aan toeging voor de Onafhankelijkheid. De Javaanse en Hindoestaanse leiders waren niet te vinden voor het breken met Nederland uit vrees dat hun etnische groep onderworpen zou worden door de negers die op dat moment de betere politieke kaarten in handen hadden.

Na 1987 waren deze etnische spanningen weer opgelaaid en sukkelde de Surinaamse economie. President Shankar liep aan de leiband van Den Haag om beschikking te kunnen krijgen over de ontwikkelingsgelden die na 1982 waren bevroren vanwege de decembermoorden.

1n 1990 ging Shankar naar Nederland voor een privéaangelegenheid waaraan hij direct een staatsbezoek koppelde. Bouterse reisde met hem mee en zou van daaruit doorreizen naar enkele andere landen. Naar mijn persoonlijke mening heeft president Shankar daar een handeling verricht, of juist niet verricht die niet past in het kader van het Surinamerschap. Ondanks de interne problemen en onderlinge spanningen laat jij als staatshoofd je bevelhebber niet vallen in een vreemd land. Hier het bericht uit december 1990:

telefooncoup.JPG

Op de vooravond van het kerstfeest van 1990 pleegde de militaire leiding, die grondwettelijk nog macht had in het land,  een telefoontje naar Shankar met de mededeling dat het goed zou zijn als hij liever niet meer aan het werk verscheen. Dit staat te boek als de kerstcoup of telefooncoup en is het direct gevolg van de schande die Bouterse kreeg op Schiphol dankzij Shankar. Ik sta in dit geval niet achter de benaming “coup”. Ik zie het als een intimidatiepoging van de legerleiding waar Shankar voor is gezwicht; kennelijk vanwege de trauma van de militaire dictatuur die nog vers in het geheugen zat.

Er werd een interim-regering ingesteld die verkiezingen uitschreef in 1991. De etnisch gerichte partijen kwamen weer in het machtscentrum maar in de vorm van een soort bundeling waarbij broederschap werd gepropageerd. Dit was slechts voor het oog want de tegenstellingen in de samenleving waren er nog en men deed er niets aan om die weg te werken. Het werd juist gebruikt als politiek instrument om invloedrijke etnische leiders in het zadel te houden. Bouterse werd als vijand van de samenleving afgeschilderd. Gepleegde ingrepen in de Grondwet maakte het niet aantrekkelijk om weer staatsgrepen te plegen dus moest Bouterse het hebben via de politiek.

Dit gedeelte is heel belangrijk:

Na het herdemocratiseringsproces in 1987 richtten de militairen en hun burgerlijke medestanders de politieke partij NDP op die een aangepast socialistisch-marxistisch ideologie had. Het was volksgericht waarbij nationalisme, sociale gelijkheid en natievorming door bundeling van alle etnische groepen centraal staan. Door de jaren heen is de ideologie wat bijgestuurd, maar de basisuitgangspunten bleven van kracht toten met heden. Bij de verkiezingen van 1987 was duidelijk dat het volk niet stond achter het gevoerd beleid tijdens de dictatoriale periode. De NDP kreeg 3 zetels. Bij de komende verkiezingen in 1991 was ook duidelijk het Kabinet Shankar een zwakke vertoning had die ook tevergeefs worstelde met de financiële puinhopen die de militaire periode heeft achtergelaten. Er werd emotioneel omgesprongen met goede productiegerichte initiatieven uit die periode door die dood te laten bloeden. Er vond dus een soort zuivering plaats van alles dat met Bouterse te maken had. De NDP haalde 12 zetels in 1991. De partij bleef groeien en ging mee met de moderne begrippen van eenheid onder alle bevolkingsgroepen. Interraciale gezinnen zijn sinds 1987 steeds meer de normaalste zaak van de wereld geworden in Suriname en deze mensen en hun kinderen vonden een thuis bij de NDP. Het concept van de oude politieke partijen om Bouterse steeds aan te wijzen als volksvijand maar tegelijkertijd kabinetten te vormen waarvan de indruk ontstond dat elke etnische groep een eigen regering binnen de regering vormde.

De wake-up call kwam in 1996 toen een NDP-geleide regering macht verwierf via de democratische weg. Dit was een overwinning voor Bouterse, maar legde hem tegelijkertijd ook bloot. Het werd duidelijk waarmee de “stille” Bouterse zich allemaal mee bezighield in de privésfeer, maar ook in nationaal belang om zijn persoonlijke en politieke zekerheid veilig te stellen. Het gaat om goede, minder goede tot slechte allianties in binnen- en buitenland. De minder goed en slechte allianties in de persoonlijke sfeer achtervolgen hem tot de dag van vandaag. De goede allianties in de persoonlijke sfeer en het nationaal belang in binnen- en buitenland hebben geholpen om de natievorming in Suriname te verbeteren. Maar het was een dance with de devil waar alleen Bouterse controle op had. In nationaal belang, of misschien moet ik zeggen in politiek belang, heeft hij met de duivel aan tafel moeten zitten om zijn ideologie en die van de NDP te kunnen drukken door het glazen plafond die de oude politiek voor hem had opgeworpen. Een ideologie die in principe de oplossing was voor Surinamers die gevangen waren in hun eigen gedachten vanwege verdeel- en heerpropagandamachines die gevoed werden door etnische brandstof. Wie met de duivel aan tafel zit en afspraken met hem maakt zal vroeg of laat die moeten inlossen en dat was een zware aflossing.

Laat mij direct opmerken dat ik met duivel niet bedoel het lasterend schepsel uit de hemel gesmeten, maar de duivel in figuurlijke zin. Bouterse was geen lieve jongen en de vriendschappen die hij aanging, vaak ook om de sterk verdeelde samenleving te bundelen, waren niet om “U” tegen te zeggen. Maar deden de westerse leiders en andere dictators in de wereld het anders? Het antwoord is: NEE!

De NDP-gestuurde regering kwam voor het eerst dus in 1996 aan de macht maar moest de steun die er vanuit vele kanten werd gegeven om de buit binnen te halen nu inlossen. Binnen het geheel zagen ook opportunisten hun kans schoon om hun slag te slaan. De staat raakte bijna failliet en de NDP werd vroegtijdig, 1999, uit het machtscentrum geknikkerd middels vervroegde verkiezingen.

De oude politiek kwam weer aan de macht en had als hoofdtaak om…nogmaals puin op te ruimen en de staatshuishouding te ordenen. Maar ook bij hen bleven oude gewoontes hangen van etnische politiekvoering en meerdere regeringen binnen een kabinet. Ook corruptie, vriendjespolitiek ontbrak niet. Het lukte aardig om orde op zaken te stellen en dit is ook de reden waarom zij 10 jaren aan de macht bleven. De goed gevestigde NPS-president Ronald Venetiaan bijgestaan door de VHP miste echter het vermogen, of misschien assistentie van bijgekomen opportunisten om dit door te vertalen naar de samenleving. Ook de NPS en de VHP hebben dus om de tafel met de duivel moeten zitten om politieke machtszekerheid binnen te halen. Ook zij werden hiervoor afgestraft. Welke leider heeft niet om de tafel met de duivel gezeten om persoonlijke en staatsbelangen?

In 2010 kwam de genadeslag voor de oude politiek.

De NDP kwam weer aan de macht en bouwde haar greep op het machtscentrum in 2015 uit via de democratische weg. Binnen de sterke oude partijen zijn er tussen 2010 en 2015 hervormingen en verjongingen doorgevoerd terwijl de zwakke oude partijen zijn weggevaagd. Maar met 26 zetels in De Nationale Assemblee heeft Bouterse zijn ongeëvenaarde leiderschap in Suriname vast gemetseld.

Alweer is er onverantwoordelijk omgesprongen met de staatsmiddelen en in 2017 heeft hij te maken met gestructureerde protestacties tegen zich. Zoals de zaken er uit zien zullen die acties intensiveren en verder uitgroeien. Dit jaar wordt Bouterse 71 jaar en heeft de tijd niet met zich mee. Time is running out!

De harde realiteit is dat hij geen zin heeft om na 2020 weer president van Suriname te worden en probeert dus alles wat hij misdaan heeft in de ruimste zin des woords recht te trekken in de komende 3 jaren. Dit probeert hij al sinds 2010, maar werd weer beetgenomen door verkeerde politieke samenwerkingen en de demonen uit het verleden, bij wie de schulden nog niet zijn ingelost, vereisen ook de nodige aandacht. De protestacties tegen hem en het finaal stadium van het 8 decemberstrafproces dat hij in 2012 probeerde te blokkeren middels de wijziging van de Amnestiewet gooien echter roet in het eten.

Zijn politieke partij NDP is meer dan de doorsnee partijen en een beweging waar iedereen een thuis heeft. Iedereen. De goddelijke, de minder goddelijke, de eerlijke, de minder eerlijke, de opportunisten, de gestructureerde, de mensen met het hart op de juiste plek, de mensen met een bedenkelijk karakter Die heb je in alle politieke partijen maar het verschil met de NDP is dat Bouterse hen allemaal bij elkaar weet te houden in een gemeenschappelijke stootrichting. Dan heb je ook de Javanen, de Negers, de Creolen, de Marrons, Indianen, hindoestanen, chinezen, de doglas en de blanken. Die heb je niet in alle politieke partijen in de mate waarop de NDP hen huisvest. Binnen de NDP is Bouterse het bindmiddel voor hen allemaal. Dan heb je de hindoes, de moslims, de christenen, javanisten, de winti-beleiders, rooms-katholieken, Joden, atheïsten, boeddhisten, bonumans, wakamans, osomans, meidmans, homomans, ouderen, jongeren, armen, rijken en wat er allemaal nog in Suriname is neergezet.

Bouterse is het bindmiddel van hen allen binnen de NDP. Het gaat om meer dan slechts de doorsnee politieke partij. Het gaat om een geheel van uiteenlopende netwerken met vertakkingen naar alle lagen binnen de samenleving dat vergelijkbaar is met een boom. De wortel van die boom heet: Desi Bouterse.

Schakel hem uit en alles dondert in elkaar. De spanningen binnen de NDP is op alle niveaus en niet te onderschatten vanwege de grote ontevredenheid over het beleid, maar dat de zaak niet escaleert is dankzij Desi Bouterse. De protestacties die ontketend worden zorgen ook bij de NDP voor wrevel. Dat ook de zaak niet escaleert, waarbij van alles en nog wat aan doordenkende en minder doordenkende mensen uit hun hol kruipen om de boom te beschermen, wordt door Bouterse tegengehouden.

Hij is een man van 71-jarig en weet wat in Pandora’s Box verscholen ligt. Hij is geen Pandora, maar hij heeft haar gecreëerd. Hij gaf haar een doos waarin alle goede en minder goede gaven van de goden in verborgen liggen.

Nogmaals: Door de jaren heen hebben zoveel vertrouwelingen, bondgenoten, en toppers van de NDP hints gegeven aan de samenleving, maar zij konden het niet zo open en bloot uitleggen omdat men misschien niet ready is om het te begrijpen. Maar de hints zijn gegeven dat de NDP de fase van politieke partij is gepasseerd en iets anders is van meer gewicht. Bijna zou je kunnen stellen dat de NDP een soort monarchie is met haar eigen gemeenschap, wetten, regels, gebruiken en ideologie.

Als je denkt dat je ready bent voor een titanenstrijd zorg ervoor dat je goed in je schoenen staat. Niet Bouterse is je vijand, hij beschermt je juist tegen de mensen die je zou moeten vrezen. En als het je lukt hem ten val te brengen is het bindmiddel binnen de NDP weggevallen. Dan is de doos van Pandora geopend…

DAT IS WAT HIJ BEDOELDE MET ANARCHIE EN CHAOS

Over de krijgsheren? Schakel Bouterse politiek uit dan zal je zien wat hij allemaal binnen zijn gelederen in toom weet te houden buiten het gezichtsveld van het publiek middels een interne schrikbewind en het sluiten van compromissen. Hetzelfde geldt voor de etnische en religieuze groepen in het land.

De hints worden reeds jaren aan de gemeenschap gegeven door de NDP-leiding zelf omwille van het algemeen belang. Zwakzinnige geesten kunnen het opvatten als een bedreiging, maar de nuchtere mens neemt aan als een verzoek.

Als men ready is om de doos van Pandora te openen in Suriname wees dan voorbereid op een titanengevecht. Het resultaat hangt af van de kant die wij als Surinamers willen opgaan. Gaan wij links? Gaan wij rechts? Gaan wij radicaal tot extremistisch? In alle gevallen zijn wij gezegend met een blik in de toekomst. De wereld heeft ons die geschonken!

Het natraject zal door de persoon die pen en papier van mij overneemt geschreven worden, want het compleet plaatje zal niet helemaal duidelijk zichtbaar zijn in de eerste jaren. In Venezuela is het totaal beeld ook nog lang niet zichtbaar, want er staat nog veel te gebeuren in dat land.

Bouterse heeft als taak, nee de plicht, om niet dezelfde fouten te maken als leiders van zijn kaliber. Het zal niet jaren na vandaag, en nadat hij er niet meer is, moeten blijken wat de buitenlandse invloeden zijn die een destructief karakter hebben op de ontwikkeling van Suriname toen en nu. Hij maakt daar vaker melding van, maar door niet in details te treden zorgt hij voor ongeloofwaardigheid en onthoudt in principe de Surinaamse samenleving het recht op deze cruciale informatie.

Bouterse kan ook enkele tips van Chavez overnemen door, nog voor de doos van Pandora opengaat, zijn draagvlak te herbevestigen. Deze volksraadpleging hoeft niet perse ten doel te hebben om peilen of hij moet aanblijven of af te treden maar om het traject vanaf dit moment tot en met 2020 samen met andere groeperingen te bepalen. Hij kan dan, zoals gepland, met pensioen gaan en de NDP overtuigen daar vrede mee te hebben. Tot op dat moment is hij dit niet van plan en de NDP staat achter dit besluit. Men mag het ook op steen schrijven dat hij geen vonnis over zich heen zal laten komen in het 8 decemberstrafproces. Dit zal de NDP ervaren als een regelrechte aanslag op de tsaar van de monarchie waar er een gepast antwoord op zal moeten komen. De hints zijn gegeven over alles waar ik het over heb.

Andre Misiekaba over de noodzaak van de Amnestiewet 2012: “Het is niet wenselijk dat de president van dit land straks met een vervelende situatie te maken krijgt. We accepteren niet dat er chaos ontstaat.” 

Eugene van der San over de Amnestiewet 2012: “Los van alle emotionele en politieke verlangens kan de rechter hem als president niet afzetten. Het zal de politiek zijn die een oplossing zal kunnen brengen en daarom heeft de politiek nu middels een Amnestiewet gesproken. Het is en blijft een politiek proces.”

Desi Bouterse over de stopzetting van de vervolging in het 8 decemberstrafproces: “Als we dat niet doen ontstaat er rechtsonzekerheid wat problemen kan opleveren voor de staatsveiligheid. Wij gaan er daarom alles aan doen om er geen chaos van te maken”

Sombra over roep tot vroegtijdig aftreden van Bouterse: “Wie zal de prijs betalen? Zij die na ons komen zullen de prijs betalen. Op gegeven moment zei men dat Saddam weg moest in Irak. Hij ging weg. Is Irak er beter van geworden? Heeft het volk het beter? De mensen hebben Qadhafi weggehaald. Nu heeft Libië vier regeringen”

Jennifer van Dijk-Silos over staatsveiligheid rondom het 8 december strafproces: “Als de situatie zo doorgaat kan het een wortel zijn van een burgeroorlog.  Laten wij realistisch zijn. Ik heb niet voor niemendal verwezen naar de grootste politieke partij. Als er zoveel onrechtvaardigheid is, dat artikel 148 van de grondwet niet toepasselijk is op de voorzitter van een politieke partij, wat denk je dat de achterban van een politieke partij doet op den duur als dat maar voortgaat.”

Sandew Hira: “Alles hangt af van hoe de constitutionele crisis wordt opgelost. Er zijn twee oplossingsmodellen: de weg naar definitieve vrede of de weg naar gewapende escalatie. Meer opties zijn er niet.”

Einde artikel… of is dit slechts het begin?

president-Desi-Bouterse45

 

 

 

PERSVRIJHEID IN SURINAME 2017

Naar mijn inziens…

Van de 180 landen op de World Press Freedom Index van de internationale organisatie Journalisten Zonder Grenzen staat Suriname op de 20ste plaats in 2017. Dit is, in vergelijking met het jaar daarvoor, een vooruitgang van 2 plekken. De officiële verklaring van Journalisten Zonder Grenzen met betrekking tot Suriname luidt:

With few attacks on journalists and a varied media landscape, Suriname gets fairly high marks these days for its respect for freedom of information. But training and resources are lacking and “public expression of hatred” towards the government is punishable by up to seven years in prison under a draconian defamation law. The very controversial Dési Bouterse, who became president again in 2010, this time via the polls, and was re-elected in 2015, has managed to be amnestied for the 1982 murders of 15 political opponents including five journalists”

Ik zal het bovenstaande uitpluizen.

  • Stelling: “With few attacks on journalists and a varied media landscape, Suriname gets fairly high marks these days for its respect for freedom of information”
  • Stelling: “But training and resources are lacking and “public expression of hatred” towards the government is punishable by up to seven years in prison under a draconian defamation law”
  • Stelling: “The very controversial Dési Bouterse, who became president again in 2010, this time via the polls, and was re-elected in 2015, has managed to be amnestied for the 1982 murders of 15 political opponents including five journalists”

 Alle drie stellingen hierboven berusten op waarheid en feitelijke informatie waaraan niet getwijfeld dient te worden.

Mij bekruipt wel het gevoel dat de respectabele 20ste plek alleen te danken is aan deze drie feiten. Ik hoor binnen het journalistenveld wel dat er met Surinaamse journalisten afstemming plaatsvindt om te komen tot de jaarlijkse rangschikking, maar ik heb als journalist met 15 jaren ervaring, een journalistenprijs, Academische achtergrond en diverse mediatrainingen achter de rug nog nooit een formulier onder ogen gekregen om in te vullen. Het kan dat ik niet aan de eisen voldoe, maar hoe staat het met “lotgenoten” die naar mijn inziens wel aan de eisen voldoen op basis van hun ervaring, opleiding en accreditaties die mij ook vragend aankijken wanneer ik dit onderwerp met hen bespreek?

Ik weiger te geloven dat Journalisten Zonder Grenzen slechts met een “heilig huisje” ruggespraak houdt waarvan, gezien de bewegingen binnen het journalistenveld, de vraag gesteld mag worden in hoeverre de ondervraagden nog journalisten dan wel verslaggevers zijn. Een grote groep mediawerkers, waaronder journalisten, zit intussen bij de overheid, een parastataal bedrijf of particuliere onderneming als communicatiewerker. Indien het zo mocht zijn dat zelfs 1 van deze ‘journalisten’ een bijdrage heeft geleverd aan de informatie verstrekt aan Journalisten Zonder Grenzen mag naar mijn mening het geheel verslag nietig worden verklaard.

Het Surinaams journalistenlandschap naar mijn inziens anno 2017:

Het journalistenkorps in Suriname is ongeorganiseerd en stuurloos.

De Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ) is in een winterslaap gedompeld en het bestuur is momenteel incompleet en demissionair. Er is geen inzage in het ledenbestand en contact met het journalistenveld aangaande journalistenaangelegenheden is zoek. Aan trainingen, discussieavonden en Algemene Ledenvergaderingen is er weinig tot niets bereikt door het zittend bestuur. Initiatieven zijn ondernomen door andere groeperingen buiten de SVJ om. Deze initiatieven loof ik toe en dragen bij tot betere inzichten en sociaal contact tussen journalisten.

In Suriname is er anno 2017 sprake van persvrijheid omdat journalisten de ruimte hebben om vrijelijk hun werk te doen en mogen kritisch zijn naar regeringsautoriteiten, politici en anderen zonder daarvoor opgepakt, bedreigd, mishandeld en/of vermoord te worden. Van enkele incidenten is er wel sprake, maar die zijn niet van verontrustende aard en hebben geen structureel karakter.

Er is wel sprake van censuur. Dit vindt plaats bij regeringsgezinde mediabedrijven en antiregeringsgezinde mediabedrijven. De kunst wordt ontwikkeld om, net als in Nederland, zelfcensuur toe te passen middels omzeilingen. Let wel: Nederland staat op de 5de plaats in de wereld voor haar persvrijheid volgens de World Press Freedom Index 2017. Naar mijn inziens is dit kolder en in strijd met de realiteit. Net zoals ik mij afvraag hoe men is gekomen tot de 20ste plek voor Suriname vraag ik mij ook af wat de meetinstrumenten zijn geweest om de Nederlandse persvrijheid te meten. Het zal mij ook niet verbazen als Nederlandse journalisten zouden stellen dat Suriname als 20ste meest persvriendelijk land ter wereld een lachertje is. In Nederland hebben politici en de overheid meer greep op wat er aan nieuws wordt gepubliceerd dan men de wereld wil doen geloven. Toch staat het land op een briljante 5e plek in de wereld. Ik haal slechts 2 voorbeelden aan:

rare regel
VOORBEELD 1

 

volkskrant.JPG
VOORBEELD 2

Mijn statement in het kader van Internationale dag van de Persvrijheid 2017:

Surinaamse journalisten die hebben meegewerkt aan de World Press Freedom Index 2017 zouden alvast protest moeten aantekenen tegen het uitgegeven verslag in algemene zin omdat Journalisten Zonder Grenzen een standpunt heeft ingenomen met betrekking tot de landsgrenzen van Suriname waarbij “Tigri” wordt beschouwd als Guyanees grondgebied. Verder zal er aangedrongen moeten worden op de correcte spelling van de naam van het land of er zal consequent gekozen moeten worden voor “Suriname” of  “Surinam”. Ik kan meegaan met Journalisten Zonder Grenzen wanneer die stelt dat de rangschikking van Suriname heeft plaatsgevonden op basis van “Insufficient resources”. Er is naar mijn inziens onvoldoende data en draagvlak gepresenteerd door de Surinaamse kant om te komen tot een reëel beeld.

statement.JPG

Conclusie:

“ De 20ste plek op de World Press Freedom Index 2017 is niet op basis van ruime draagvlak tot stand gekomen en mag slechts ter consumptie genomen worden. In Suriname is er wel sprake van persvrijheid maar bestaande muilkorfwetten dienen in heroverweging te worden genomen. De regering en De Nationale Assemblee zullen, in hun streven om het recht op informatie voor de Surinaamse samenleving te bevorderen, de Wet Openbaarheid van Bestuur nog dit jaar moeten goedkeuren en afkondigen. Terecht stelt Journalisten Zonder Grenzen dat de moord op 5 journalisten onbeantwoord is gebleven door de rechtstaat. Er zal echter wel een definitie moeten zijn voor het begrip “journalist” voor de toen samenlopende omstandigheden van 1982 om te concluderen of het gaat om politieke moorden of de dood van journalisten in de uitoefening van hun taak.”

BOUTA… PAS OP!

In een bomvolle partijcentrum worden de voorbereidingen getroffen om de protesten tegen de verhoging van de brandstofprijs op te voeren. Na twee weken demonstreren door de straten van Paramaribo, waar zeker 5000 mensen actief aan hebben deelgenomen, lijkt het er niet op dat de president van plan is gehoor te geven aan de oproep van de oppositie om de verhoging terug te draaien…

Het is oktober 2005 en daar sta ik dan in een bomvolle partijcentrum van de NDP. Nog nat achter de oren en maar net begonnen aan de journalistenacademie. Natuurlijk kende ik Desi Bouterse. Ik had hem immers al een paar keren geïnterviewd in de korte tijd dat ik als opkomende journalist voor het karretje werd gespannen om verslag te doen van deze zwaarwichtige protesten.

Bouterse en de overige oppositionele leiders “zijn moe” van deze doofstomme regering die niet luistert naar de noodkreten van de massa. De verhoging van de brandstofprijs zal een nekslag betekenen voor deze samenleving. Tijd om het roer om te gooien want het blijkt dat twee weken vreedzaam demonstreren (zonder dat er vergunning nodig is) door de straten van Paramaribo zinloos is. Die Venetiaan verschuilt zich liever achter zijn krant in de auto op weg naar zijn kabinet aan de Waterkant. Nee… door vreedzaam te protesteren zullen wij niet in staat zijn die regering te drukken om de verhoogde brandstofprijs terug te draaien. Weet je wat, nee! Laat die man direct ophoepelen. Scheelt ons niet dat hij maar net enkele maanden terug is herkozen als president. Tra fas No de… Vene mus gwe!

Desnoods met geweld:

1 november 2005.JPG

De protesten bereiken een piek voor het Presidentieel Paleis waar Venetiaan luchtig zit te genieten van een hapje en een drankje met zijn nieuw kabinet, maar ook zijn oud kabinet. NDP-parlementariër Kenneth Moene wordt met een petitie gestuurd om dwars door de beveiliging bij het paleis naar binnen te lopen en El Vene te vragen de brandstofprijs terug te draaien. Dit ging niet door. Gelukkig werd de Politiestrafwet niet toegepast om hem en anderen op te pakken en af te voeren voor verhoor. Dat zou Venetiaan niet sieren en tegelijkertijd meer kwaad bloed zetten bij de massa die al weken in de felle zon heeft lopen demonstreren door de straten van Paramaribo.

Een dieptepunt was de confrontatie tussen de beveiliging van De Nationale Assemblee (DNA) en Ramon Abrahams, actieleider van de protesten. Zoals we Abrahams kennen laat hij niet met zich sollen en vooral niet dicteren door iemand van een gewapende macht. Gelukkig was Desi Bouterse ter plekke om zijn strijdmakker tot bedaren te brengen anders zou het behoorlijk fout kunnen aflopen op het terrein van het parlement.

Terwijl de actieleider zich hevig verzet tegen verhoging van de brandstofprijs en de verarming die het met zich mee zal brengen voor de samenleving verschijnt hij de volgende dag bij de start van de “rijke mensen sport” meer bekend als de Staatsolie Savanne Rally. Dit legt een domper op de protesten; niet het signaal dat de NDP wil geven aan de mensen die achter hen loopt om de verarming te stoppen. De protesten zijn zo goed als mislukt… en DIT was de reden. Bouterse is niet happy en treft de nodige veranderingen in het bestuur van de partij.

Het zou de NDP toch lukken om Venetiaan en kornuiten in 2010 naar huis te sturen. Het zwaar etnisch beleid van zijn politieke combinatie Nieuw Front (NF) zou hem uiteindelijk de das om doen. Bij de verkiezingen van 2010 kregen de etnische hokjes die bij elkaar zijn geforceerd een solide partij tegenover zich die aan alle kleuren van Suriname een thuis bood. Suriname was ready om te breken met de “oude politiek” en voor de eerste keer in haar geschiedenis een stap te zetten richting echte natievorming. Met steun van de Pertjajah Luhur (PL) en Algemene Bevrijdings- en Ontwikkelingspartij (ABOP), voor wie regeermacht ten koste van vriendschap centraal zou staan volgens de teleurgestelde achtergebleven NF-partijen, werd Bouterse in het zadel geholpen.

In 2015 werd hij, net als Venetiaan in 2005, herkozen als president. De NDP wint overweldigend de verkiezingen en heeft PL en ABOP niet meer nodig. Immers… Bouterse en de NDP hielden nooit van hen en zij ook niet van hem. Die signalen werden al gegeven aan vooral Somohardjo in aanloop naar de verkiezingen van 2015 (klink hier).

Net Als Venetiaan krijgt ook Bouterse tijdens zijn tweede ambtstermijn te maken met protesten tegen zijn bewind nadat hij een reeks van zware maatregelen over de samenleving laat komen. Net als bij Venetiaan is de verhoging van de brandstofprijs de druppel die de emmer doet overlopen.

Om boze actievoerders die tegen het bewind van Bouterse zijn een kopje kleiner te maken worden die gedwongen om een vergunning aan te vragen die gebonden is aan een reeks beperkingen. Er wordt hierbij gebruik gemaakt van een wettelijke bepaling die tijdens de koloniale tijd werd gemaakt en gebruikt door een meedogenloze en dictatoriale gouverneur om helden van Suriname uit te schakelen; helden waar Bouterse zelf heel veel respect voor heeft:

kielstra

In 2005 werden er tal van scenario’s in de samenleving gepompt om de machtsverhoudingen in het land uit balans te halen. Daaraan maakten zowel Bouterse en zijn team als de Venetiaan en zijn mensen zich “schuldig” aan. Hier enkele voorbeelden:

scenario 5 novemer 2005.JPG
VOORBEELD 1
bedreiging protesten
VOORBEELD 2

In 2017…

zijn er net als 2005 dus protesten ontketend tegen de verhoging van de brandstofprijs. Bouterse is nu de “Vene” van toen. Er worden scenario’s in de gemeenschap gepompt om de machtsverhoudingen in balans te houden dan wel te beïnvloeden. “Buitenlandse machten” zouden deze keer de boosdoeners zijn. Er wordt nu, net als 2005, alles aan gedaan om demonstranten te intimideren en te waarschuwen voor ongeoorloofd gedrag. In 2005 was het:

schieten deonstranten 2005
2005

in 2017 is het:

prov 2
2017

Het gaat lekker gesmeerd met het archiefmateriaal noh? We gaan nog even door daarmee. Wat de demonstraties tegen de verhoging van de brandstofprijs in 2005 en die van 2017 nog meer gemeen hebben is dat in die tussenperiode er maskers zijn gevallen. Politici worden ontmaskerd maar ook vakbondsleiders. Zullen we nog wat archiefmateriaal naar boven halen?

hooghart 6 nov 2005.JPG
Ronald Hooghart over de protesten van de NDP tegen de verhoging van de brandstofprijs in 2005

En toen kwam dit…

hooghart.JPG

laten we dan direct de lijn door trekken. In 2015 gebeurde dit:

hmmmm.JPG

Maar twee jaren later krijgen we dit:

Capture guk.JPG
Times Of Suriname: 25 april 20017

Suriname staat momenteel op een kruispunt. De maskers vallen stuk…voor…stuk. Maar wat nu?  De roep naar een zakenkabinet, tenminste tot de verkiezingen van 2020, wordt steeds luider. Ook daarop heeft de geschiedenis een antwoord gegeven. De partijen die nu in de oppositie zitten dachten in 2005, toen zij in de coalitie zaten, er zo over:

carmleita.JPG

Het is duidelijk dat president Desi Bouterse niet van plan is om de verhoging van de brandstofprijs terug te draaien. Gegeven de omstandigheden in 2005 was het niet mogelijk een regering naar huis te sturen met dit vraagstuk als stokpaardje. Daar had Harry Kisoensingh helemaal gelijk in want Venetiaan ging niet naar huis:

harry.JPG

Gegeven de omstandigheden en de geschiedenis zoals ik dat voorgelegd heb zal ook in 2017 dit het geval kunnen zijn. Wat zich momenteel voltrekt is gelijk aan 2005 zou je kunnen zeggen. Het verschil is dat in die tussenperiode maskers zijn gevallen. Dus president Bouterse zou rustig en diep adem kunnen nemen en relaxen. Hij heeft de geschiedenis met zich mee… maar

Zoals in 1980 een omwenteling kwam 37 jaren nadat de republiek Suriname begon te smachten naar meer zelfbestuur en ook is toegezegd door de Nederlands koningin…

zijn wij na 37 jaren na 1980 op dit punt gekomen. Als we de geschiedenis mogen volgen en geloven is de tijd rijp voor nog “iets”. 1943- 1980- 2017…

In 1980 werd de spot gedreven met de militairen die gingen voor lotsverbetering. Een staatsgreep was helemaal niet in beeld totdat de actievoerende militairen werden uitgemaakt voor padvinders en een paar van hen werden opgepakt en opgesloten. De revolutie die in 1980 kwam werd geleidt door de man die nu president is. Precies dezelfde fouten die de machthebbers van 1980 maakten en waarvoor hij hen heeft afgestraft maakt Bouterse nu.

“Wie moe is moet gaan slapen”, klonk het meerdere malen spottend. Net zoals men niets zag in een groepje jonge militairen die opkwam voor lotsverbetering, zo worden enkele jongeren bespot die getoond hebben niet te zullen zwichten voor de machthebber. Waarom het niet lukte in 2005 om Venetiaan naar huis te sturen?

Er was geen X-factor zoals dit in 1980 het geval was. In 2017 is die er wel. Deze jongeren worden niet door de politiek bestuurt zoals de NDP hen in 2005 had gemobiliseerd. Ze ondernemen zelf initiatieven. De politici die gewogen zijn en licht bevonden liften met hen mee, maar zullen van een dure kermis thuis komen. Zie je niet dat deze groep jongeren niet bang is en tot het uiterste in staat?

Net zoals die groep van 16 niet bang was. Maar deze zijn meer dan 16, veel meer. Zij hebben weliswaar geen wapens nodig maar maken gebruik van een sterke wil, durf en moed. Niet lachen Bouta… deze jongeren zijn iets van plan en wees gewaarschuwd. Dit geldt ook voor de huidige oppositiepartijen die weer smachten naar macht. Maar voor nu geldt:

Bouta pas op….!

curtis.JPG

I AM… TRUMP!

Door B-cham Chandralall

white-house-01-800-2.jpg

Hoe eerlijk en consequent zijn wij?

Laten we alvast binnen met de discussie over de stembusuitslag die voor hete debatten zorgt in niet alleen de VS, maar ook in Suriname….

Hoewel de kiesstelsels van Suriname en de VS verschillen geeft het aantal uitgebrachte stemmen op basis van de presidentskandidaten, die bekend waren voor de stembusgang, een vrij overeenkomstig beeld. In de VS wisten wij allemaal dat Donald Trump en Hillary Clinton de presidentskandidaten waren. In Suriname waren dat Desi Bouterse en Chandrikapersad Santokhi.

In de VS kreeg Trump 46,1% van het electoraat achter zich. Clinton kreeg 48,2%. Desondanks werd Trump de president omdat uiteindelijk het aantal zetels telt. In Suriname is het beeld niet veel anders. De NDP van Bouterse kreeg 45% van het aantal uitgebrachte stemmen. Dit is weliswaar meer dan de 37,3 % van de partijcombinatie V7, maar het feit is dat 55% van de Surinaamse gemeenschap niet voor Bouterse heeft gestemd net als 53,9 % van de Amerikanen niet voor Trump. Net als in Suriname is het dus ook in de VS bij wet geregeld dat de zetels tellen. Noch Trump noch Bouterse had de meerderheid met zich mee.

Ter illustratie: Bij de verkiezingen van 2010 behaalde de BVD/PVF meer dan 12 duizend stemmen. A-combinatie haalde er 11 duizend. Toch sleepte BVD/PVF geen enkele zetel in de wacht terwijl A-Combinatie er 7 kreeg. Is er nog reden om lawaai te maken over wie wel dan geen draagvlak heeft? Het systeem in Suriname is bepaald en zo ook in de VS.

Het is overigens niet de eerste keer dan er een president in de VS is gekozen die minder stemmen haalde dan zijn tegenstander. Nog voor Trump op het toneel verscheen viel de “eer” aan John Quincy Adams, Rutherford B. Hayes, Benjamin Harrison en George W. Bush (senior).

donald_trump_white_house-620x412.jpg

Obama & Clinton

De gewezen Amerikaanse president Barack Obama schreef geschiedenis voor de mensen die er vanuit gaan dat hij de eerste zwarte president van de VS is (zijn moeder was echter blanker dan Trump). Nog voor aanvang van zijn eerste zittingstermijn in 2009 had Obama de belangrijkste factoren met zich mee om zichzelf goed te kunnen verkopen aan het Amerikaans electoraat. Daar straks meer over. Hillary Clinton kon de eerste vrouwelijke president van de VS worden. Zij werd dan ook ‘verkocht’ als het boegbeeld van de Amerikaanse vrouw. Dit zijn de twee geheime wapens die door de Democraten steeds werden ingezet om in te spelen op de emoties van het Amerikaans volk; etniciteit en gendergelijkheid. Ook onder deze vermommingen is het gelukt om een behoorlijk deel van het electoraat achter zich te krijgen. Dit zijn ook geen onbekende strategieën voor Suriname… it’s just politics.

Het machtig wapen die de democraten met zich mee hadden was de media. Ook beschikte Obama over een geweldig propaganda en damage control-machine om alles dat verkeerd ging te verdoezelen, verdraaien of goed te praten. De goede verrichten van Obama en zijn minister van Buitenlandse Zaken, Clinton, zijn bekend. De 50 mediagiganten in de VS hebben de afgelopen 8 jaren daar uitgebreid melding van gemaakt. Obama heeft in zijn beleid een aantal beloftes gedaan waarvan 40 die hij als hoge prioriteit stelde. Daarvan heeft hij 11 kunnen realiseren. Een goed deel daarvan bleef onbeantwoord en 17 beloftes werden zelfs gebroken. Echter moet ook toegegeven worden dat Obama een land overnam ten tijde van de ergste crisis sinds de great depression van 1929. Ik zal geen afbreuk doen aan het kabinet Obama. Wat ik wel stel is dat alles nog lang niet zo rooskleurig is geweest als men… de media… het Amerikaans volk voorhield. Wij in Suriname hebben daar niet al te veel kennis van en nemen maar de boel over dat op ons afkomt vanuit de grote nieuwszenders in de wereld. (klik hier voor de wapenfeiten van Obama)

beloften

De media

Wat wij in Suriname niet weten is dat de media in de VS, net als in de rest van de wereld, een machtig wapen is dat voor goed en slecht gebruikt wordt. Van de 100 belangrijkste kranten in de VS hebben meer dan 30, in aanloop naar de verkiezingen, openlijk ondersteuning gegeven aan Clinton en voeren na de verkiezingen een fel offensief tegen de nieuwe Amerikaanse president. Trump heeft tijdens de verkiezingen nul kranten aan zijn kant kunnen krijgen. Dit wordt onthuld door het Chinese dagblad Global Times (klik hier). Deze krant is het een staatsmedium. Let wel: China en Trump zijn niet de beste maatjes.

Het is een feit dat Trump “slecht gebekt” is ten opzichte van de “nette” Obama die zichzelf verbaal uit elke situatie kon wringen en het dusdanig verwoorden waaruit zou moeten blijken dat het Amerikaans volk daar beter van werd. Trump is een zakenman die een hard talk- attitude heeft en daar hebben de Amerikaanse media goed op ingespeeld.

Inderdaad heeft Trump enkele uitspraken gedaan waarvan hij achteraf zeker zou hebben gedacht: “Dat had ik liever anders gezegd”. De mediabedrijven hebben die “stoute” uitspraken in de sensatiemachine gegooid en via alle kanalen, waaronder de sociale media, losgelaten. Tijdens alle verslaglegging werd ervoor gezorgd om terug te gaan naar de sensationele uitspraken om het Amerikaans volk er aan te herinneren waarom Trump een monster is. Er werd zelfs niet geschroomd om uitspraken uit hun context te halen en wij in Suriname en andere landen die er vanuit gingen dat “Als het op CNN is zal het wel waar zijn” nemen de informatie gevoeglijk aan als feiten.

6a3091877e05d499db7d6bdd4cdfa9bc

CNN heeft ook gemanipuleerd met beeldmateriaal om Clinton te beschermen en in andere gevallen Trump voor schut te zetten (klik hier). Uit het filmpje waar zojuist naartoe verwezen wordt kun je duidelijk halen dat zowel Trump als Hillary heeft gesproken over een bom in New York. Achteraf verschijnt er op CNN een interview van Clinton, nadat blijkt dat er geen sprake is van een bom, waarin zij in feite Trump nonchalance verwijt voor het doen van onverantwoordelijke uitspraken. Het eerste interview waar ook zij zelf over een bom praat wordt nimmer uitgezonden. De statement van Trump daarentegen wordt de hele dag de wereld ingestuurd, waaronder ook naar Suriname. In sommige gevallen heeft CNN openlijk toegegeven Clinton te ondersteunen (klik hier).

Gelukkig heeft ook de media toegegeven dat er tussen hen wolven in schaapskleren rondlopen. (klink hier)

Is Trump werkelijk een monster?

We kunnen allemaal tientallen redenen opnoemen om te vrezen voor Trump aan de hand van zijn uitspraken. De nieuwe Amerikaanse president wekt naar buiten toe het gevoel zeer onverantwoordelijk te zijn en te spelen met de belangen van de Amerikaan. Ook naar Suriname toe komen enkele maatregelen niet prettig over. Wat we echter vergeten is dat de president van de VS niet de president van de wereld is. De afgelopen jaren is dit instituut steeds meer gebombardeerd tot een superpresident die verantwoordelijk is voor de hele wereld.

Trump brengt het Amerikaans volk en de wereld terug naar de realiteit. Met zijn stelling MAGA (Make America Great Again) heeft hij niet de wereld de oorlog verklaard, maar slechts aangekondigd zijn land weer willen te brengen naar grotere hoogtes. Met de stelling “America first” heeft hij geen uitbuiting van de wereld aangekondigd, maar verheffing van het nationalistisch gevoel van zijn eigen land: neem Amerikanen in dienst, koop Amerikaanse producten en verdedig Amerikaanse belangen. Is dat niet wat elke president van welk land dan ook hoort te doen?

Natuurlijk valt dit niet goed uit voor andere landen en migranten en zeker ook niet voor Suriname, maar is Suriname de verantwoordelijkheid van Trump. Is hij de president van Suriname?

Trump roept zijn volk op Amerikaanse producten te gebruiken. Wat er niet is zal dan toch zoveel als mogelijk zelf geproduceerd moeten worden om de importen verlagen. Ook elke Surinaamse regering heeft deze oproep gedaan om het lokale ondernemerschap op gang te brengen, de exportwaarde te vergroten en zoveel als mogelijk deviezen te besparen.

Trump roept op om Amerikanen in dienst te nemen. Daarmee heeft hij niet gesteld dat buitenlandse krachten ontslagen moeten worden. Een Amerikaan is niet alleen die blanke Christen uit Texas, maar ook die zwarte moslim uit Nigeria die genaturaliseerd is. Zijn verantwoordelijkheid, en van elke president van welk land dan ook, is om het werkloosheidscijfer in zijn land omlaag te brengen.

De hernieuwde vriendschap met Rusland heeft niet ten doel om de VS nederig te maken, maar ter stimulering van de vrede in de wereld. Vrede tussen landen zal altijd een positief signaal naar de wereld toe moeten zijn. De gespannen relatie met China is te betreuren, maar van vrede of beste vriendschap was er nooit sprake. Geen van beide landen hebben belang aan een oorlog omdat de VS voor een goed deel van haar economische belangen afhankelijk is van China. Een goed deel van de typisch Amerikaanse bedrijven is ook in Chinese handen. Door de opgelopen schijnspanning trekken veel Amerikaanse bedrijven zich terug uit China waardoor de samenwerking voor andere landen met China vrijkomt. Dit land is genoodzaakt uit te wijken naar andere landen en partners. Wat de general public vaak niet begrijpt is dat zogenaamde spanningen bewust gecreëerd worden om economische verschuiven op de wereld vlotter te laten lopen; waar ook Suriname voordeel aan kan hebben.

De Mexicaanse muur

dit voornemen van Trump heeft voor veel opschudding gezorgd in de wereld. Indien Suriname overspoeld zou worden met illegale migranten en grote hoeveelheden drugs vanuit een buurland en dit land naar Surinames inziens onvoldoende doet om daar een stop aan te brengen. Indien de Surinaamse staatsburger geen werk kan vinden omdat de illegale migrant daar snel inspringt door voor cowboygeld zijn krachten aan te bieden. Indien de Surinaamse jeugd massaal aan de drugs raakt. Indien Suriname het buurland in kwestie herhaaldelijk heeft oproepen, en zelfs miljoenen uitgeeft, om de grenzen te bewaken…Is Suriname dan oneerlijk in het willen bouwen van een muur?

Als Suriname zou stellen dat het buurland moet betalen voor die muur is dit nadelig vanuit een Surinaams oogpunt aangezien Suriname last heeft van bewegingen vanuit dat buurland en niet omgekeerd?

De bouw van de Mexicaanse muur kan ook voor Suriname voordelen opleveren. Mexico staart zich dan niet meer blind op de VS om haar goederen af te zetten, maar is nu gedwongen om wat vertrouwen te stellen in andere zusterlanden binnen de Celac en Unasur die allen in het zuiden liggen. Er zijn capabele partners in Zuid-Amerika die staan te springen om met Mexico te willen werken. Zie daar de betere verdeling van kapitaal en economische samenwerking op het Westelijk Halfrond.

handel.JPG

Ook Mexico heeft voordelen aan Trump…

cement.JPG

 

Ik ben niet tegen Clinton, maar ik heb begrip voor Trump en zijn MAGA